bilgiz.org

Web Tabanlı Eğitim İçeriği Geliştirmede Nesneye Dayalı Programlama Kullanımı

  • 1.Giriş
  • 2. Nesneye Dayalı Programlama İle Öğrenme Nesneleri Tasarımı
  • 2.1. E-Öğrenmede Ortamlarında Öğrenme Nesneleri Kullanımı
  • Kaynakça



  • Tarih01.10.2017
    Büyüklüğü42.45 Kb.
    TipiYazı

    Indir 42.45 Kb.

    Web Tabanlı Eğitim İçeriği Geliştirmede Nesneye Dayalı Programlama Kullanımı
    Ünal ÇAKIROĞLU1

    1Bilgisayar ve Öğretim Teknolojileri Eğitimi Bölümü, Karadeniz Teknik Üniversitesi, Trabzon


    1
    e-posta:cakiroglu@ktu.edu.tr

    Özetçe

    Bu çalışmada, getirdiği yenilikler ile yazılım dünyasında bir çok kolaylıklara sebep olan nesneye dayalı programlama tekniğinin eğitim alanındaki uygulama şekilleri üzerinde durulmaktadır. Bilgisayar destekli eğitim materyallerinin küçük parçalar halinde hazırlanıp sonradan isteğe göre birleştirilmesi fikri eğitimciler arasında kabul görmüş bir yaklaşımdır. Bu yaklaşımda eğitim içeriğinin küçük parçalara ayrılarak bilgisayar ortamında interaktif olarak modellenmesi için en uygun araçlar nesne tabanlı programlama dilleri olmaktadır. Çalışmada nesne tabanlı dillerin özelliklerinin öğrenme nesnesi tasarımındaki katkıları üzerinde durularak, öğrenme nesnelerinin doğasıyla, nesne tabanlı dillerin özellikleri arasında ilişki kurulmaya çalışılmıştır. Nesne tabanlı dillerle hazırlanan öğrenme nesnelerine örnekler sunularak, eğitimciler açısından nesnelerin sınıflandırılması ve standart oluşturulması konusunda önerilerde bulunulmuştur.


    1.Giriş


    Yazılımların karmaşıklığının ve boyutlarının sürekli artmasıyla birlikte, yazılımlardaki nitelikli düzeyi koruma yönündeki çabalar hızla artmaktadır. Bu çabalar karşı bir çözüm olarak yazılımda birimselliği benimseyen Nesneye Dayalı Programlama (NYP) nın doğmasına sebep olmuştur. NYP'nin altında yatan birimselliğin ana fikri, her bilgisayar programının etkileşim içerisinde olan birimler veya nesneler kümesinden oluştuğu varsayımıdır. Bu nesnelerin her biri, kendi içerisinde veri işleyebilir, ve diğer nesneler ile çift yönlü veri alışverişinde bulunabilir. Halbuki NYP'den önce var olan yordamsal programlamada, programlar sadece bir komut dizisi veya birer fonksiyon kümesi olarak görülmekteydiler.

    Klasik programlama tekniklerinden nesneye dayalı programlamaya geçişin en önemli gerekçelerinden biri tekrar kullanılabilirliktir. Temel tasarım prensiplerine uyulduğu ölçüde gerçek anlamda nesneye dayalı,   tekrar kullanılabilir ve kaliteli yazılım ürünleri ortaya çıkarabilmek için sadece kodlama şeklinin değişmesi yeterli olmayacaktır. Nesneye dayalı tasarım, nesneye dayalı çözümlemenin çıktısı olan kavramsal modeli alır ve tasarımın temeli olarak seçilen mimari kararlarla birlikte ortamdan, programlama dilinden ve seçilen araçlardan gelen uygulama kısıtlamalarını bu model üzerine uygular [1]. Nesneye dayalı yazılımlar geliştiren tecrübeli yazılımcılar ideale yakın çözümleri oluşturmakta zorlanmazlar. Ancak tecrübesiz ve yeni başlamış programcılar genelde zamandan ve maliyetten kaybetmeye devam ederler. Bu sıkıntıları en aza indirmek için temel tasarım prensipleri ve çözümleri ortaya atılmıştır [2]. Bu prensipleri;

    Analiz/Planlama: Problemin tamamen anlaşılması ve programlama ekibinin kurulması ,

    Dizayn: Anahtar noktaların tanımlanması ve bu noktalardan yola çıkarak modelin kurulması,

    Uygulama: Programın kodlanması,

    Dökümanlar: Projenin her adımı detaylı bir şekilde açıklanması, kullanım kılavuzu oluşturulması,

    Test: Son aşamada olası girdiler ve programın davranışları test edilmesi şeklinde sıralamak mümkündür.

    2. Nesneye Dayalı Programlama İle Öğrenme Nesneleri Tasarımı


    Gerekli verilerin ve kodların bağımsız birimler olarak paketlenmesi fikri, aynı paketin farklı veya çok sayıdaki durumlarda yeniden kullanılmasına imkan tanır. Basit bir buton bunun için iyi bir örnek olabilir. Bu buton içerisinde görünüm seçildiğinde buton özellikleriyle ilgili talimatlar bulunur. Windows gibi grafik arayüzlerde aynı program işleri binlerce kez tekrar tekrar kullanılırken, programlar işletim sistemi içerisindeki bu nesneleri kullanırlar. Dolayısıyla herhangi bir nesnenin işlevi için yeniden program kodu yazmak gerekmez [3].

    Yazılım dünyasındaki nesneye dayalılığın getirdiği düşük maliyet, bir çok sektörün dikkatini çekmiş, ilgili sektörün temsilcileri nesneye dayalı araçları kullanarak kendi kullanacakları materyalleri tasarlamayı düşünmüşlerdir. Eğitimciler modüler eğitim materyalleri tasarlamak için NYP’den yararlanmaya başlamışlardır. Bu bağlamda öğrenme nesneleri ortaya çıkmış ve bu kavram gerek yazılım geliştirme, gerek pedagojik açıdan değerlendirilerek bir çok çalışmayla desteklenmiştir.

    Öğrenme nesnelerinin odaklandığı fikir; temel mantığı bilgisayar bilimlerinde bir analiz ve tasarım uygulaması olan ve çok iyi bir şekilde saptanmış nesneye dayalı programlamaya dayanır [4]. Öğrenme nesnesi kavramı içerisindeki nesne deyimi bu ilişkiden kaynaklanmaktadır.

    Nesne tabanlı diller, nesneleri gerçek dünyadakine daha benzer bir yapıda tanımlayarak anlaşılmalarını kolaylaştırırlar. Nesneleri gerçek dünyadaki gibi masa, sandalye, bilgisayar, kalem gibi tanımlayarak programlamak insan beyninin anlaması açısından çok daha kolaydır. Bu durumun gerçeklendiği dillerden biri de Java’dır. Java programlarının grafikleri web sayfalarının programlama dili olan html aracılığı ile web ortamına aktarılır. Bu yüzden html ve java programlarını birlikte kullanmak ve java programlarını gerçek zamanda web sayfalarında göstermek mümkündür. Profesyonel programlamada, devamlı büyüyen havuzda bulunan nesnelere ulaşılarak, bu nesneler tekrar kullanılabilir. Java uzaktaki bir sistemde bulunan nesnelere internet üzerinden kolayca ulaşabilme imkanı tanır [5]. Java bu özellikleriyle yavaş yavaş e-öğrenme ortamları tasarımındaki yerini almaktadır.

    Önceleri Gerard, “Müfredat bölümlerinin parçalar şeklinde her bir öğrenen için çok çeşitli ortamları oluşturmak üzere birleştirilebileceği” öngörüsünü ortaya koymuş, David Merrill ve Charles öğrenme nesnelerini öğretim teknolojilerine kazandıran isimler olmuşlardır. Ancak Gibbons ve arkadaşları (2000), öğrenme nesnesi teorilerinin, temelinde içeriği parçalara bölme ve özel öğrenme hedeflerine göre yeniden birleştirme yer aldığından öğrenme nesnelerinin parçalar halinde olma ve farklı şekillerde bir araya gelebilme özellikleri için, metafor olarak isimlendirilen benzetmeler yapılmıştır. Örneğin, Wayne Hodgins (2000) Lego metaforunu açıklarken, çocuklarının Legolar ile oynadıkları sırada, birinin Lego bloklarını belli bir şekil oluşturmak için önceden belirlenmiş adımlara göre, diğerinin ise istediği gibi kendine göre birleştirdiği gözleminden bahsetmiştir [3].

    Dünyaca ünlü yazılım firmalarından olan Macromedia ve Medyasoft öğrenme nesnelerini; eğitim ve öğrenim uygulamalarında kullanılan modüler içerik parçalarının her biri olarak tanımlamaktadır.



    2.1. E-Öğrenmede Ortamlarında Öğrenme Nesneleri Kullanımı


    E-öğrenme internet teknolojileri aracılığıyla, öğretmen ve öğrencinin aynı ortamda ve aynı anda bulunmalarına gerek kalmadan gerçekleştirilebilen eğitim faaliyetleridir [6]. Öğrenciler sunulan derslere zaman sınırlaması olmaksızın istedikleri zaman ulaşabilirler. Öğretmen öğrencilere akademik danışmanlık yapabilir, sorunlarına hızlı bir şekilde çözüm bulabilirler. Bunun için e-mail, sohbet odaları gibi bazı olanakları kullanabilirler. E-öğrenme ortamları bir çok uygulamaya olanak tanımaktadır. Etkin bir öğrenme aktivitesinin sağlanması için bir e-öğrenme materyali; metin, ses, basit grafiksel sunumlar, video sunumlar, animasyonlar, simülasyonlar, oyunlar, test sistemleri, geri bildirimlerle desteklenmiş etkileşimler gibi bileşenlere sahip olmalıdır [7].

    Öğrenme nesnelerini çeşitli amaçlar veya ortamlarda kullanabilmek için bu nesnelerin tanınması veya onları açıklayan bilgilerle sarmalanmış olması gereklidir. Bu işlem “tanımlayıcı bilgi” veya “açıklayıcı bilgi” anlamına gelen “metadata” larla yapılır. Öğrenme nesnelerinde bahsi geçen tekrar kullanılabilirliği gerçekleştirebilmek için nesnelerin iki boyutu üzerinde önemle durulmalıdır. Bunlardan birincisi oluşturulacak nesnenin hangi konularda kullanılabileceğini öngörebilmek ve ona uygun senaryolar üretebilmek, ikincisi ise senaryolarda öngörülen uygulamaları etkin ve kolay bir şekilde gerçekleştirebilecek nesneyi oluşturmaktır.



    3. Nesne Tabanlı İçerik Geliştirme ve Standardizasyon

    Bir öğrenme nesnesi ambarı, nesneler ve nesnelere ait metadata bilgilerini veritabanlarında depolayan bölümler ile metadata bilgileri üzerinden, nesne yönetim sistemi vasıtasıyla arama yapılmasını sağlayan bileşenlerden oluşur [7]. Veritabanındaki her bir nesne için metadata tanımlanır. Bu metadata, nesneye ilişkin özel tanımlamaların yanı sıra öğretim ortamlarında kullanımıyla ilgili bilgiler de içerir. Metadata sayesinde, e-öğrenme sistemlerinin sadece ilgili nesnelere erişmesi mümkün olur [8].

    Bu ambarların kullanıcıları genellikle öğretmenlerdir ve öğretmenler ambarı sınıf içi, yüz yüze ya da uzaktan, tüm bir ders ya da kısa bir kurs oluşturmak için kullanabilir. Dolayısıyla ambarlar nesnelerin pedagojik amaçlarına karşı tarafsız olmalıdır. Tıpkı kütüphanenin bir kitabın nerede ve nasıl okunduğuyla ilgilenmediği gibi nesne ambarları da nesnelerin nerede ve nasıl kullanıldığı üzerinde durmaz. Ancak nesnelerin öğrenim amaçları doğrultusunda etkin ve doğru biçimde kullanıldığından emin olunması temel amaçtır. İşte bu nedenle, öğrenme nesnelerinin bir ders, bir ünite veya bireysel bir öğretim/öğrenim parçası oluşturmak amacıyla öğrenim amaçları doğrultusunda kullanılabilmesi için öğrenme nesnesi ambarlarının bulma, ön izleme, ödünç alma ve yayınlama gibi işlevleri sağlaması gereklidir. Öğrenme nesneleri, birbirleri ile ilintili tekrar kullanılabilir bilgi, faaliyet ve değerlendirme içeriklerinden oluşur. Öğrenme nesneleri bir araya getirildiklerinde içerik adı verilen dersler oluşur.


    Şekil 1: Öğrenme Nesneleri ile İçerik Oluşumu [3].

    Bir içerik geliştirme paketi, temel olarak iki elemandan oluşmaktadır. Birincisi, pakete ait bilgilerin bulunduğu ve kullanılan kaynakların tanımlandığı XML dosyasıdır. Diğeri, XML dosyasında tanımlanan kaynakların fiziksel dosyalarıdır.




    (http://www.medyasoft.com.tr/doc/empower_enterprise.pdf)Şekil 2: Öğrenme Nesneleri İçerik Modeli

    4. Nesne Tabanlı Programlamanın Eğitimdeki Uygulamaları
    Öğrenme nesnelerine nesne ekonomisi açısından bakan Downes, klasik ders geliştirme modelini iki nedenden dolayı pahalı bulmuştur. Birincisi, ders materyalinin her defasında baştan üretilmesi ikincisi ise oluşturulan bu materyallerin özel bir dersi alan sınırlı sayıdaki öğrenci tarafından kullanılmasıdır. Eğitim ve öğretim pazarında yer alan alıcı ve satıcılar, internet üzerinden dağıtık öğrenme için ticari fırsatlar sunan öğrenme nesneleri ile ilgilenmişlerdir. Öğrenme nesnesi ekonomisi, bu açıdan oldukça caziptir [9].

    Öğrenme nesneleriyle kazanılan avantajlar ve yararlarından başlıcalarını aşağıdaki gibi sıralamak mümkündür:

    Yeniden kullanılabilirlik : Bir kez yaratıldıktan sonra başka amaçlar, ortamlarda defalarca kullanılabilir. Yeniden kullanılabilirlik, geliştirme zamanı, emeği ve masraflarını azaltma potansiyeli ve avantajı sunmaktadır.

    Üretilebilirlik : Öğrenme nesneleri belli bir öğrenicinin öğrenim ihtiyaçlarını karşılayacak biçimde otomatik olarak birleştirilebilir.

    Yeteneğe göre öğrenme: Ders modelinden ziyade çekirdek yetenek modelleri içinde beceriler, bilgi ve davranışların kesişimi üzerine odaklanan bir yaklaşımdır. Granüler öğrenme nesnelerini etiketleme, bireysel yetenek farklarıyla nesne tanımlayıcı bilgiyi eşleştirerek adaptif bir yetenek-tabanlı yaklaşım sağlar.

    Uydurulabilirlik: Öğrenme nesneleri farklı öğrenci ihtiyaçlarına ve farklı ortamlara uydurulabilir durumdadır.

    Özelleştirme: İçeriğin özelleştirilmesine gereksinim duyan birey veya kurumlar için, öğrenme nesnesi yaklaşımı özelleştirmeye tam zamanında yaklaşımı kolaylaştırır. Modüler öğrenme nesneleri arzu edilen parçacıklanmayla materyal ulaştırma ve yeniden birleştirmeyi sağlayarak yazılım potansiyelini maksimize eder.

    Sistemler arası çalışabilirlik: Nesne yaklaşımı kurumların diğer öğrenme sistemleri ve platformlarıyla çalışabilirliğini korurken kurumsal gereksinimlere özel öğrenme nesneleri tasarımı, geliştirme ve sunumu hususunda tanımlamaları ayarlamasını sağlar.

    Satılabilirlik: Küçük parçaları daha az masraf ve daha az hatayla geliştirmek büyük parçaları geliştirmekten daha kolaydır. Yaratılan bir nesne tekrar tekrar kullanıldığında kazançlar her seferinde ikiye katlanacaktır.

    Esneklik: Eğer materyal çok amaçlı olarak kullanılacak şekilde tasarlanırsa, yeni konular veya amaçların her biri için materyal yeniden yazılmaksızın çok daha kolay şekilde yeniden kullanılabilir. Bir nesneyi onun ebeveyni olan ders kapsamından ayırmak geliştirme ve tasarımın bir parçası olarak çalışmaktan çok daha zordur.

    Güncelleme, arama ve içerik yönetimi kolaylığı: Metadata etiketleri hızlı güncelleme, arama ve sadece belli bir amaç için ilgili içeriği seçme ve filtreleme yoluyla içerik yönetimini kolaylaştırmaktadır.

    Bütün bu özellikleriyle öğrenme nesneleri nesne tabanlı programlamanın kalıtım, sarma, çok biçimlilik ve soyutlama gibi özelliklerini yansıtmaktadır.

    Farklı kaynakların birçok ortamda yeniden kullanılabilmesi fikri, bu kaynakların yerleşeceği ortamların standardizasyonunu gerektirir [10]. Standardizasyon olmaksızın öğretmenlerin kendi ihtiyaçlarını karşılayacak elektronik kaynakları bulmaları, diğerleriyle bu kaynakları paylaşmaları ya da bunları farklı elektronik ortamlarda uygulamaları son derece güç olacaktır. Bilgisayara dayalı öğretimin, tasarımı, geliştirilmesi ve yayınlanması üzerine yoğunlaşmış olan öğretim teknolojileri endüstrisi, internet ve web üzerinden öğretimin yayınlanmasına ilişkin standartlaşma çabası içerisindedir. Metadata yapılarının tanımlanmasında teknik standartlar geliştirilmiştir. Teknik standart; paylaşılan terimler, arabirimler, tanımlamalar ve uygulamalar gibi unsurlar için ortaya konulan şartname olarak düşünülebilir. Standardizasyon olmaksızın öğretmenlerin kendi ihtiyaçlarını karşılayacak elektronik kaynakları bulmaları, diğerleriyle bu kaynakları paylaşmaları ya da bunları farklı elektronik ortamlarda uygulamaları son derece güç olacaktır [11], [12].

    Öğrenme nesnelerine ait tanımlayıcı bilgiler için ortaya çıkan standartlar, biçimsel ve anlamsal yapılar önerirler. Standart yapılar içersinde alanlar için isimler, tipler ve öğrenme nesnesinin hangi özelliğinin ilgili alanda betimleneceği gibi bilgiler tanımlanmıştır. LOM, IEEE bünyesindeki LTSC’nin bir çalışma grubu tarafından oluşturulan ve en yaygın olarak bilinen metadata tanımlama standardıdır.

    Öğrenme nesnesiyle ilgili tanımlanması gereken özellikler içinde nesne tipi, yazarı, dağıtım koşulları ve biçimi gibi özellikleri yer alır. Bununla birlikte uygulanabilir bir öğrenme nesnesi metadatasının, öğretim ya da etkileşim şekli, uzmanlık seviyesi, ön gereklilikler gibi öğretimsel özellikleri de kapsaması gerekir. Öğrenme nesneleri genellikle applet formatında olduklarında kaliteli interaktif ortamlar oluşmasını sağlayabilmektedirler. Şimdiye kadar aşağıdaki senaryolar doğrultusunda örnek bir çok nesne tasarlanmış ve içerik oluşturulmuştur.


    1. Yüz yüze bir dersin sunumu,

    2. Öğrencilerin kendi deneyimlerini kazanabilecekleri

    interaktif ortamlar düzenlenmesi,

    1. Problem çözme ve değerlendirme amaçlı interaktif

    görevler tasarımı.
    4.1. Uygulama Örnekleri
    Aşağıda ilköğretim matematik dersi sayılar ve kümeler konuları için hazırlanmış nesne tabanlı applet örnekleri görülmektedir. Sistemde bu örneklerden oluşan bir nesne havuzu mevcuttur.


    Şekil 3: Kümeler Konusu için Hazırlanmış Applet Formatlı Örnek



    Şekil 4: Sayılar Konusu için Hazırlanmış Applet Formatlı Örnek

    Bu nesneler hazırlanan içerik yönetimi sistemleriyle yönetilebilmekte ve gerek öğretmenler, gerekse kullanıcılar tarafından kullanılabilmektedir. İçerik yönetimi sistemi istenilen appletin seçilerek, web sayfasında istenilen bölgeye yerleştirilmesi ve istenilen diğer nesnelerle ilişkilendirilmesi işlemidir. Bu sistem ile nesne havuzundaki nesnelerin değişik kombinasyonları ile bir çok ders içeriği oluşturulabilmekte ve kullanıma sunulabilmektedir. Aşağıda hazırlanan içerik yönetim sisteminden bir kesit sunulmaktadır.



    Şekil 5: İçerik yönetim sisteminin bir aşamasından kesit

    1. Sonuçlar ve Öneriler

    Bu çalışmada e-öğrenme ortamlarında nesne tabanlı programlama dilleriyle nesne biçiminde materyaller hazırlamak için yapılması gereken temel işlemler üzerinde durulmaktadır. Çalışmada etkin öğrenme nesneleri geliştirmek için, kullanılabilecek nesneye dayalı araçların özellikleri ve bu özelliklerin öğrenme nesnelerinin tasarlanmasına sağladığı kolaylıklar sunulmuştur.

    Öğrenme nesneleri nesneye dayalı programlamanın tüm unsurları yansıtacak şekilde etkin hazırlandıklarında öğrenci, öğretmen ve eğitim organizasyonu yapan kuruluşlara bir çok kolaylıklar sağlamaktadır. Günümüzde özellikle eğitimcilerin sıkça üzerinde durdukları kalıcı öğrenme, öğrenci merkezli öğrenme, yaparak öğrenme gibi konular bu tür nesnelerin etkin tasarlanmasıyla mümkün olabilecektir. Öğrenme nesnelerinin tekrar kullanılabilirliği ile bir defa üretilen nesneden defalarca yararlanmak suretiyle ciddi zaman ve maliyet tasarrufları söz konusu olmaktadır.

    Ülkemizdeki öğrenme nesneleri tasarımı, geliştirilmesi ve paylaşılması konusu araştırmacılar tarafından gerekli ortamların oluşturulması suretiyle geliştirilmeli, kurulacak paylaşım ortamlarıyla nesneler paylaştırılmalıdır. Zaman zaman eğitimciler ile nesneye dayalı programlama uzmanları bir araya gelerek, birbirlerinden istifade etme yollarını araştırmalıdırlar. Bu sayede tasarlanacak farklı e-öğrenme ortamlarıyla hem ülkemize materyal çeşitliliği kazandırılacak hem de yabancı ülkelerden ithal edilen ve çoğu zaman sistemimize uymayan materyaller kullanılmayacaktır.


    1. Kaynakça


    [1]

    Schlossnagle, G., Object-Oriented Programming Through Design Patterns, Sams Publishing, 2006

    [2]

    Narayanan A.R., Object Oriented Programming: Which Technique, When?, http:// www.devx.com/Java/Article/28422 , 01.03.2007

    [3]

    Karaman, S., Öğrenme Nesnelerine Dayalı Bir İçerik Geliştirme Sisteminin Hazırlanması ve Öğretmen Adaylarının Nesne Yaklaşımı ile İçerik Geliştirme Profillerinin Belirlenmesi, Doktora Tezi, Sosyal Bilimler Ens., Atatürk Üni., 2005

    [4]

    Wagner, E. , “The New Frontier of Learning Object Design”, eLearning developers, Journal, August, 2002.

    [5]

    Çakıroğlu, Ü., Baki, A. E-Öğrenme Ortamları İçin Tekrar Kullanılabilir Öğrenme Nesneleri Tasarımı, Türkiye’de İnternet Konferansı, Ankara,2006

    [6]

    Milstead, J. , Feldman, S. “Metadata: Cataloguing by Any Other Name...”, Online,

    Inc. (magazine article, published January 1999): http://www.onlineinc.com/onlinemag/metadata/,



    [7]

    Cebeci, Z.,“ Öğrenim Nesnelerine Giriş”, Elektronik

    Sosyal Bilimler Dergisi, 2003, C.2, S.2, (1-6)



    [8]

    Merrill, M. D. , “A Knowledge Object and Mental Model Approach to a Physics Lesson”. Educational Technology, 41(1), p.36-47.

    [9]

    Levine, T. , Schmidt D.S.”Computer Use, Confidence, Attitudes, and Knowledge: A Causal Analysis”, Computer and Human Behaviour, Vol. 14, 1998. No. 1, p. 125-146.

    [10]

    Doruk, Z., Nesne Tabanlı e-Öğrenme Yazılımları için Bir Başvuru Modeli: SCORM, http://www.mmistanbul.com/ makalelerl/e-ogrenme/ scorm01/ scorm01.html , 01.09.2006

    [11]

    Singh, H. (2000). “An Intro to Metadata Tagging”, http://www.learningcircuits.org/dec2000/

    dec2000/ttools.html, 02,12,2005



    [12]

    Jonassen, D. H. “Thinking Technology Toward a Constructivist Design Model”,

    Educational Technology. ,1994, 34(4), p.34-37.









        Ana sayfa


    Web Tabanlı Eğitim İçeriği Geliştirmede Nesneye Dayalı Programlama Kullanımı

    Indir 42.45 Kb.