bilgiz.org

Şöyle birşeyler buldum bilmem işine yarar mı

  • Yönlendirme protokolleri
  • Minimum yönlendirme
  • Dinamik yönlendirme
  • Minimum Yönlendirme Tablosu
  • Sabit Yönlendirme Tablosu
  • Statik Routing
  • Dinamik Routing
  • Exterior (DIŞ) protokoller



  • Tarih30.09.2017
    Büyüklüğü33.27 Kb.

    Indir 33.27 Kb.

    Yönlendirme

    Bir datagram'in varis noktasına ulaştırılmasına 'yönlendirme' (routing) adi verilmektedir.

    IP katmanı daima, bir sistemin bir ağa bağlı olduğunu varsayar. Ethernet tabanlı bir ağ üzerinde sadece karsı istasyonun Ethernet adresini bilmek yeterli olduğu için her şey çok kolaydır. Fakat datagram'lar farklı ağlar üzerindeki noktalara gönderilmek istendiğinde sorunlar baslar. Bir ağ üzerinden diğer ağ üzerine geçecek bilgi trafiğini kontrol etmek, onu yönlendirmek görevi genel olarak 'geçiş noktası aygıtlarına' (gateway) aittir. Internet üzerinde IP protokolü kullanan ağlarda bu isleri yerine getiren aygıtlara yönlendirici (router) adi verilir. Böyle bir görev üstlenen makine üzerinde birden fazla bilgisayar ağı bağlantısı yer alıp, farklı ağların bilgi trafikleri bu yolla birbirlerine iletilir. IP ağlarındaki yönlendirme tamamen varis noktası adresi temeline oturmaktadır. Örneğin ODTU'nun uluslararası Internet bağlantısını yapan yönlendirici 144.122.1.2 adresinde bulunmaktadır. Dolayısıyla 144.122.1 ağı üzerinde yer alan diğer sistemler 144.122.1.2 adresini yurt dışı adreslere ulaşmak için geçiş noktası olarak tanımak zorundadırlar. Bu ag uzerinde bulunan bir bilgisayar datagram yollamak istediginde oncelikle ulaşmak istediği adresin ayni ağ üzerinde olup olmadığına bakar, eğer varis noktası ayni ağ üzerinde ise bilgi doğrudan varis adresine yollanır. Eğer değilse, sistem varis noktasına ulaşmak için gerekli bilgileri araştırmaya baslar.

    Router'lar uzak networklerin adreslerini, oluşturdukları bir routing tablosunda tutarlar. Routing tablosu içindeki bilgiler manuel ya da otomatik olarak tutulur. Networkteki makinelerin adreslerin routing tablosunda otomatik olarak tutulması dynamic routing (dinamik yönlendirme) olarak adlandırılır. Bu işlem dynamic routing protokolü tarafından yapılır.

    IP routing işlemi, bir networkteki bir host üzerindeki verilerin diğer bir networkteki bir hosta (bilgisayar ya da makine) router üzerinden gönderilmesidir

    Bilgisayar-A, farklı bir networkteki Bilgisayar-B'ye erişmek istediğinde, IP sisteminde ARP protokolü çalışarak hedefin IP adresini bulmaya çalışır. Ardından router aracılığıyla gerçekleştirilir.



    Yönlendirme protokolleri

    İletişimin en önemli noktası olmasından dolayı yeni bilgisayar ağı kuruluşlarında en önemli sorunlardan birisi yanlış yapılan yönlendirme olmaktadır. Bu noktada yönlendirme ve yönlendirme protokolü arasındaki farkı açıklamak ileride oluşabilecek yanlış anlamaları önlemek acısından yararlı olacaktır. Bir bilgisayar ağına bağlı her sistem bilgiyi bir noktadan bir diğerine yönlendirebilir ama her sistem üzerinde yönlendirme protokolü çalışmaz. Yönlendirme, bir yönlendirme tablosundaki bilgiye Gore bilgi paketlerinin geçirilmesidir. Yönlendirme protokolü ise bu tabloların oluşturulmasında bilgi değişimini sağlayan programlardır. Basit bir bilgisayar ağında bir yönlendirme protokolü çalışmadan, sabit tablolar kullanarak iletişim sağlanabilir.

    Temel olarak 3 yönlendirme yöntemi vardır

    Minimum yönlendirme

    Bir bilgisayar ağı başka bir bilgisayar ağına bağlı olmaksızın tek basına çalışıyorsa minimum yönlendirme ile ağ üzerindeki iletişimi sağlayabiliriz. (Bu yönlendirme genelde sadece ifconfig komutu ile yapılır)



    Sabit yönlendirme

    Kurulu bir bilgisayar ağının diş dünyaya bir ya da birkaç çıkısı varsa sabit yönlendirmeyi kullanabilir. (Bu yönlendirme genelde route komutu ile yapılır). Gerekli komut kullanılarak ağın diş dünyaya çıkan trafiği çıkış noktasına yönlendirilmiş olur



    Dinamik yönlendirme

    Ağın diş dünya ile olan iletişimi birden fazla noktadan yapılıyorsa, yönlendirme protokolü ile dinamik olarak bir yönlendirme tablosu tutulur ve yönlendirme protokolleri birbirleri ile gerekli bilgi alışverişini yaparak en uygun çıkısı kullanırlar. Böylece ağ yöneticisinin elle müdahalesi gerekmeksizin en uygun yolu bu protokoller bulurlar. Dolayısıyla bir çıkış noktasında meydana gelen bir sorunda tüm trafik otomatik olarak diğerine yönlendirilebilir.



    Minimum Yönlendirme Tablosu

    Aşağıdaki şekilde görülen ağ üzerinde



    Çizim-15 Minimum yönlendirme

    # ifconfig le0 144.122.99.2 netmask 255.255.255.0 broadcast 144.122.99.255

    komutu kullanılarak arayüzünün ağ bağlantısı yapılmış olan bir bilgisayarın yönlendirme tablosunun içeriğine bakarsak

    % netstat -rn

    Routing Tables

    Destination Gateway Flags Refcnt Use Interface

    127.0.0.1 127.0.0.1 UH 1 132 lo0

    144.122.99.0 144.122.99.2 U 26 49041 le0

    İlk satırdaki 127.0.0.1 loopback adres olarak bilinen lokal bilgisayarın kendisini tanımlayan ve Internet protokolünü çalıştıran her bilgisayarda bulunan standart bir adrestir. İkinci satırda ise 144.122.99.0 ağına, Ethernet le0 ara yüzü uzerinden gidileceğini belirtiyor. 144.122.99.2 ise uzaktaki (remote) bir geçiş noktası (gateway) adresi değil le0 arayuzunun kendi adresidir. Flags alanlarına bakacak olursak her iki satırda da bulunan U (up), her ikisinin de kullanıma hazır olduğunu gösterir. Her iki satırda da Flags alanında G (Gateway) işareti yoktur zira her iki arayuzu aradaki bir geçiş kapısı (gateway) üzerinden ulaşılmamaktadır. Loopback yönlendirme tanımının bulunduğu satırdaki H (Host) işareti bu yönlendirme ile sadece bir bilgisayara (yani kendisine) ulaşılabileceğini tanımlamaktadır. Bu satir bilindiği gibi her yönlendirme tablosunda bulunmaktadır. Bu yönlendirme tablosu görüldüğü gibi sadece 144.122.99.0 agi ile ilgili yönlendirme bilgisine sahiptir. Dolayısıyla sadece bu ağ üzerinde yer alan bilgisayarlar birbirleri ile iletişime geçebilmektedirler. Bu yönlendirme tablosu oluştuktan sonra herhangi bir problem olup olmadığının testi ping komutu ile kolayca yapılabilir. Önce bu ag üzerinde yer alan bir bilgisayarı ping komutu ile kontrol edelim:

    % ping 144.122.99.3

    PING 144.122.99.3: 56 data bytes

    64 bytes from 144.122.99.3: icmp_seq=0, time=11, ms

    64 bytes from 144.122.99.3: icmp_seq=1, time=11, ms

    ^C

    ----144.122.99.3 PING statistics----



    2 packets transmitted, 2 packets received, 0% packet loss

    round-trip (ms) min/avg/max =10/10/11

    Görüldüğü gibi 144.122.99.3 ile olan iletişimin başarılı olduğu test edilmiş oldu. Bunun yanında ayni ağ üzerinde bulunmayan bir adrese ulaşmak istediğimizde nasıl bir sonuçla karşılaşacağımızı test etmek istersek:

    % ping 26.40.0.17

    sendto: Network is unreachable

    Gelen cevaptan da anlaşılacağı gibi, ulaşmak istediğimiz bilgisayara ait yönlendirme bilgisine sahip olmadığı için, bilgisayarımız datagramları varis noktasına iletemediğini ve o noktaya ulaşılamaz olduğu mesajını veriyor. Eğer bilgisayar ağınızın diş dünya ile irtibatı yoksa ifconfig ile yapılan tablo tüm ihtiyaçlarınızı karşılamaya yeterlidir. Ancak eğer bir diş bağlantı varsa o zaman yönlendirme tablosunun daha fazla bilgiye ihtiyacı vardır.



    Sabit Yönlendirme Tablosu

    Yukarıda da gördüğümüz gibi minimum yönlendirme tablosu ile ayni ağ içindeki bilgisayarlara ulaşmak mümkündür. Başka ağlar üzerindeki bilgisayarlara ulaşmak için bunlarla ilgili bilgiler yönlendirme tablolarına girilmelidir. Yönlendirme tablosunu yaratmak için kullanılan yolların en popüleri route komutudur. route komutu ile yönlendirme tablosuna elle yeni yönlendirme bilgileri eklenip çıkartılabilir.



    Çizim-16 Sabit yönlendirme

    Örnek verecek olursak, yukarıdaki şekilde görülen 144.122.99.0 ağındaki bir bilgisayardan 144.122.71.0 ağına ulaşmak için söyle bir tanım yeterlidir:

    # route add 144.122.71.0 144.122.99.1 1

    add net 144.122.71.0: gateway 144.122.99.1

    route komutundan sonraki 'add' argümanı yönlendirme tablosuna bir ek yapılacağını söylemektedir. Tablodan bir bilgi silineceği zaman 'add' yerine 'delete' kullanılarak bu silme işlemi yapılır. Ayni satırdaki uçuncu bilgi bu yönlendirme bilgisi ile ulaşılmak istenen adresi belirtmektedir.

    Ulaşılacak adres 4 farklı şekilde tanımlanabilir:


    1. bir IP adresi,

    2. /etc/networks dosyasindaki bir ag ismi,

    3. /etc/hosts dosyasındaki bir bilgisayar ismi,

    4. default. Eğer ulaşılmak istenen adres olarak default kullanılırsa ayni ağ üzerinde yer almayan her adrese burada tanımlanan geçiş yolu üzerinden ulaşılmaya çalışılır. Eğer bir ağın diş dünyaya çıkısı tek bir noktadan ise default olarak bu cikis adresi tanımlanmalıdır.

    Komut satırındaki dördüncü bilgi geçiş yolu adresidir. Bu adres ağın diş dünya ile iletişimini sağlayan geçiş kapısıdır. Son argüman ise yönlendirme metrik bilgisidir. Bu bilgi, sadece ROUTE bilgisinin eklenmesi durumunda kullanılır. Metrik bilgisi değerinin 0 olması durumunda yönlendirme bilgisinin lokal ağa ait olduğu seklinde yorumlanır ve daha önce netstat komutunda gördüğümüz Flags alanındaki G (Gateway) işareti gözükmez. Ama eğer Metrik 0 değerinden büyükse bu o zaman bu yönlendirme bilgisinin diş dünyaya acılan geçiş yolunu tarif ettiği anlaşılır ve Flags alanına G işareti konulur. Sabit yönlendirme 0 ve 1 dışında bir Metrik değeri kullanmaz.

    Statik Routing

    Statik routing işleminde ise sistem yöneticisi routing tablosundaki bilgileri manuel olarak girer. Statik routing işleminin üstün yanları şunlardır:

    -Router işlemcisine (CPU) gerek duyulmaz.

    -Routerler arasında bant genişliği kullanılmaz.

    Bunun yanı sıra statik routing işleminin zayıf tarafları da şunlardır:

    -Yöneticiler networklerin route işlemini bilmelidirler.

    -Yeni bir network eklendiğinde, yönetici onun yolunu bütün routerlara eklemelidir.

    -Büyük networklerde manuel olarak bu bilgilerin girilmesi zaman alır, hatta mümkün değildir.



    Dinamik Routing

    Routing tablosundaki bilgileri manuel olarak değil, otomatik olarak güncellenmektedir.



    İç Yönlendirme protokolü

    HELLO en iyi yönü seçerken gecikme faktörünü kullanan bir protokoldür. Gecikme olarak çıkış noktasından varis noktasına gönderilen bir paketin çıkış noktasına ulasana kadar gecen zaman suresi kabul edilir.

    Son zamanlarda yaygınlaşmaya başlayan bir diğer iç protokol de OSPF'dir (Open Shortest Path First). OSPF 'equal cost multipath routing' (eşit maliyetli çok yollu yönlendirme) mantığı ile çalışmakta ve çok büyük ağlarda kullanılmaktadır. OSPF ayni varis noktasına birden fazla yönlendirme bilgisini tutmaktadır. Ancak OSPF'in buğun için sadece özel yönlendirme cihazları üzerinde var olması ve henüz UNIX sistemlerin bir parçası haline gelmemesinden dolayı yaygın kullanıma geçilememektedir.

    RIP (Routing Information Protocol), IP internetworklerinde rouiting bilgisini değişmek (aktarmak) için kullanılan bir protokoldür, diğer protokuller içinde en çok kullanılanıdır. RIP'i popüler yapan sebeplerin basında bu protokolün UNIX sistemlerin bir parçası olması gelmektedir. RIP protokolü yönünü en düşük sıçrama sayısı-hop count (metrik) ile seçer. RIP 'hop count', bilginin varis noktasına ulasana kadar geçeceği geçiş yolları şayisini gösterir. Dolayısıyla RIP en az geçiş yoluyla ulaşılabilecek yolu en iyi yol olarak seçer. Bu yaklaşımla yol seçme işlemine 'distance- vector algoritmasi' adi verilir. RIP protokolünün kabul edebileceği maksimum geçiş yolu (gateway) şayisi 15 ile sinirlidir. Ulaşılmak istenen yon ile ilgili metrik 15'den büyükse, RIP o noktaya ulaşılamaz olduğunu varsayar ve ilgili yönlendirme bilgisini atar. Dolayısıyla RIP çok büyük Otonom Sistemler için uygun bir protokol değildir. Bunun yanında en kısa yol en iyi yoldur yöntemi de yavaş ve yüklü hatlar kullanılması durumunda doğru olmamaktadır.

    RIP bu işletim sisteminde bir yönlendirme deamon'u olarak çalışır. UNIX’deki bu deamon routed'dir. routed çalıştırıldığında yönlendirme tablosunu güncellemek (update) için hemen bir istek paketi yollar ve ardından gelecek olan cevapları dinlemeye baslar. RIP çalıştıran başka bir sistem bu isteği aldığında kendi yönlendirme tablosu ile ilgili güncel bilgileri cevap olarak yollar. Bu paket adresler ve bu adreslerle ilgili metrik bilgilerini içerir. Bunun yanında güncelleme paketleri sadece istek üzerine değil perimdik olarak yollanmaya başlanır. routed bir güncelleme bilgisini aldığında gelen paket içindeki bilgiyi alır ve kendi tablolarını günceller. Gelen bilginin içinde yeni bir yönlendirme bilgisi varsa bunu da hemen tablolarına ekler. RIP tabloları tabii ki belli bir yerden sonra çok fazla büyüyeceği için bir şekilde kontrol altında tutulmalıdır. Bunun için iki yol mevcuttur. Birincisi, bir noktaya ulaşmak için gereken metrik 15'in üzerindeyse bu nokta ulaşılamaz kabul edilir ve tablodan çıkarılır. İkincisi, eğer bir geçiş noktası belli bir sure güncelleme bilgisi yollamazsa RIP o noktanın olu olduğunu ve ulaşılamadığını varsayar. Genel olarak güncelleme cevabi bekleme suresi 30 saniye civarındadır. Bir UNIX sisteminde RIP protokolünü çalıştırmak için

    # routed komutunun girilmesi yeterlidir. Genellikle komut hiç bir argüman verilmeden çalıştırılır. Fakat kullanılan sistem bir geçiş noktası değilse ve elindeki yönlendirme bilgisini sürekli yayınlaması gerekmiyorsa bu durumda komut -q opsiyonu ile çalıştırılabilir. Böylece sistem sadece yeni duyurulan yönlendirme bilgilerini dinleyip tablolarını güncelleyecek ancak kendisi bir duyuru yapmayacak dolayısıyla gereksiz trafik yapılmayacaktır.



    Exterior (DIŞ) protokoller

    Otonom Sistemler arasinda yönlendirme bilgisinin birbirleri arasında değiştirilmesi amacı ile kullanılır. Bu belli bir Otonom Sistem üzerinden hangi ağlara ulaşılabileceği bilgisini içerir. Bu protokoller içinde en popüler olanları EGP (Exterior Gateway Protocol) ve BGP'dir (Border Gateway Protocol).






        Ana sayfa


    Şöyle birşeyler buldum bilmem işine yarar mı

    Indir 33.27 Kb.