bilgiz.org

ElektroniK Ödeme araçlari




Sayfa1/5
Tarih28.12.2017
Büyüklüğü395.97 Kb.

Indir 395.97 Kb.
  1   2   3   4   5


ELEKTRONİK ÖDEME ARAÇLARI
ELEKTRONİK PARANIN MERKEZ BANKASININ PARA POLİTİKASI VE KARA

PARA AKLAMA AÇISINDAN DEĞERLENDİRİLMESİ

1. ELEKTRONİK ÖDEME SİSTEMLERİNİN YERİNE GETİRMESİ GEREKEN

HUSUSLAR


Aşağıda tekrar değineceğimiz üzere; ödeme işlemlerinin

elektronik olarak gerçekleştirilmesini sağlamak için, bugün

pek çok farklı tasarımlar mevcuttur. Bazen ödeme aracı

doğrudan doğruya müşterinin banka hesabına dayalı olarak

gerçekleştirilmekte, bazen ise para transferi için, dijital

banknotlar kullanılmaktadır. Hangi ödeme şekli kullanılırsa

kullanılsın, tüm dijital ödeme araçlarının en az klasik ödeme

şekillerinin sağladığı güvenliği kullanıcılara temin etmesi

gerekir.

Güvenli bir ödeme sisteminin, aşağıdaki şu amaçların

gerçekleştirilmesini hedeflemesi gerekir:

A. Güvenilirlik

Güvenilirlik sorunu bir elektronik ödeme işleminin yerine

getirmesi gereken en zor unsurdur. Güvenilirlik kriterleri:

Kullanıcıyı tanıma

Yapılan işleme onay verilmesi

Bilgilerin üçüncü kişilerin müdahalesine karşı korunması

Gizlilik


Güvenlik

Ödeme sistemleri, işlem yapılırken ortaya çıkabilecek hilenin

veya sahteciliklerin farklı ortaya çıkış şekillerini

engellemek zorundadır. Dijital imza, bu sorunun önüne

geçebilmek için bir ilk adımdır. Farklı ödeme sistemleri,

farklı koruma mekanizmalarına ihtiyaç göstermektedir. Kredi

kartı gibi hassas kartlarda, bir çok sistem bilgi transferi

için şifrelenmiştir. Bilgi transferi elektronik ödeme

sistemlerinde işlemin ağırlık noktasıdır.

İletişim yolunun korunması iki şekilde gerçekleşir: Ya bu tür

işlemler için ayrı bir ağ hazır bulundurulur - ancak bu yöntem

oldukça pahalıdır – veya farklı şifreleme teknikleri

kullanılabilir. Bu tür bağımsız ağları, POS ( Point of Sale )

terminallerinde veya bankalar arası sermaye transferlerinde

görmek mümkündür.

Bilgilerin transferinde şifreleme yöntemlerinin kullanılması

ise pahalı bir yöntem değildir. Bu konuda kural olarak

simetrik ve asimetrik şifreleme yöntemleri arasında bir ayrım

yapmak gerekmektedir. Bilgilerin üçüncü kişiler tarafından

kullanılmasını önlemek için diğer bir yol da, ödemenin

müşteriye mukabil sorular sorularak kontrol edilmesidir.

Birçok yöntem ise, kimlik tespiti ( kullanıcının teşhis

edilmesi ) veya giriş kontrolü sistemini içermektedir. Bu

yöntemler PIN ( Persönliche Identifikations Nummer ) ile

çalışmaktadır.

O halde kısaca özetlemek gerekirse; elektronik bir ödeme

sisteminin güvenilirliğinden bahsedebilmek için, sistemin,

özellikle, transfer edilen meblağın miktarını korumak için,

nakit akışının güvenilirliğini sağlaması,

ödeme işleminin anonimliğini ve üçüncü kişiler tarafından

görülememesini sağlaması gerekir. Ödeme işlemine katılan

taraflar ancak gerektiği ölçüde teşhis edilebilmelidirler.

Bu aynı zamanda, fertlerin Anayasa ile güvence altına alınan

kişilik haklarının korunmasına da hizmet edecektir.

B. Bütünlük

Ödeme işlemine katılan kişilerin, yetkili ve hak sahibi

olduklarının sağlanması. Sadece yetkili olan kullanıcılar

sisteme girebilir ve münhasıran ödemenin gerçekleşmesi için

gerekli olan haklara sahip olabilirler.

İşlemin İçeriğinin bütünlüğü: Ödeme sisteminde gönderici

tarafından, alıcıya iletilen datalar, içeriğinde herhangi

bir değişiklik olmaksızın alıcıya ulaşmalıdır.

İspat Edilebilirlik ve Hukuki Bağlayıcılık: Uygun bir ödeme

sistemi vasıtasıyla gerçekleştirilen nakit akışının hukuki

açıdan ispat edilebilirliği hem ödeme işlemine katılan

kimseler hem de üçüncü kişilere karşı güvence altına alınmış

olmalıdır.

C. İşlevsellik

Ödeme sisteminin teknik açıdan sağlam olması gerekir.

Özellikle ödeme vasıtalarının kusura dayanmayan kaybı, tahrip

olması durumunda yeniden devreye sokulması olanağı bu kapsamda

düşünülmelidir.

D. Ödeme İşleminin Anonimliği ve Üçüncü Kişiler Tarafından

Görülememesi:

Anonimlik işlem sırasında alıcının kimliği hakkında hiçbir

tahminin yapılamaması demektir. Nakit para anonimliği tam

olarak sağlamaktadır. Alıcı, paraya istinaden teşhis edilemez.

Kredi kartlarında ise durum tersinedir. Satıcı, alıcı hakkında

bilgi elde etmektedir. Kredi kartı veren şirket, müşteri

hakkındaki bütün bilgileri toplar, değerlendirir ve müşteri

profilini bu verilere göre belirler. Bununla aslında

müşterinin giz alanı ihlal edilmiş olmaktadır. İnternette ise,

işlemi yapan kimsenin tespit edilmesi zordur. Bilginin geliş

yolunu izlemek güçtür. Aynı şekilde hilenin yapılıp

yapılmadığını da tespit etmek de zordur. Bu yüzden bir

elektronik ödeme sisteminin, kendini müşteri olarak tanıtan

kişinin, gerçekten o kişi olup olmadığını tespit edebilmesi

gerekir.

Tüm ödemelerin kontrolünün sağlanması gerekir. Bu yüzden bir

çok ödeme sistemi onay verilen her işlem için protokol

düzenlemektedir. Ancak, kriptografik yöntemler ödemelerin

izlenmesi olanağını engellemektedir.

Ödeme sistemlerinin, bilgilerin anonimliği ve güvenilirliğini

sağlaması, acaba bu konuda yeterli talepler midir? Anonimliğin

lehinde ve aleyhinde görüşler vardır. Bir taraftan bu husus

Bilginin Korunması Hukuku açısından izlenme korkusu

uyandırmakta ve bu nedenle kişilerin özel alanlarına yoğun bir

müdahale teşkil etmekte; öte taraftan kanun koyucu yapılan

işlemleri izleyememe konusunda kaygı taşımaktadır. Çünkü; bu

tür anonim ödeme sistemleri kara para aklama ve vergi kaçırma

gibi suç teşkil eden eylemlerde kolaylıkla kullanılabilir.

Sonuç olarak; internetteki bir ödeme sisteminin, aynen nakit

para da olduğu gibi, Tüketicinin Korunması Hukuku ve Bilginin

Korunması Hukuku bakımından, gerçek kişi kullanıcıların özel

alanlarının korunmasını sağlamak için anonim olması

gerekmektedir.

E. Online Kontrol

Online kontrol, her şeyden önce satıcı için önem taşımaktadır.

Bu sayede satıcı, ödemenin geçerli olup olmadığını, özellikle

alıcının söz konusu meblağı ödeyebilecek durumda olup

olmadığını hemen kontrol edebilecektir. Bir çok ödeme sistemi

online kontrol esası ile çalışmaktadır. Kontrol, bir kredi

kurumu üzerinden gerçekleştirilmektedir. Şüphesiz online

kontrol de zaman açısından ve finansal açıdan ek giderlere

sebebiyet olmaktadır.

Offline sistemler ise daha karmaşıktır ve çoğu zaman ek

olarak, dışarıdan yapılacak müdahalelere karşı güvenli bir

donanıma ihtiyaç gösterir.

POS-Sistemlerinde ise, online-kontrol yapılmaktadır. Eğer bu

mümkün olmazsa, işlem buna rağmen gerçekleştirilmektedir (

Imprinter cihazı yardımıyla ). Bahsi geçen bu kontrolü

yapmayan ödeme sistemleri ise, örneğin; chipkartlı sistemler

gibi, nispeten düşük meblağların ödendiği sistemlerdir. Bu

sistemlerde, kredi kartı bilgilerinin donanım sayesinde yeteri

ölçüde korunduğu görüşünden hareket edilmektedir. Bu ilke

kural olarak, dışarıdan yapılacak müdahalelere karşı korumalı

donanım kullanan tüm sistemler için geçerlidir. Buna karşılık,

yazılım çözümlerinde online kontrol, işlemin güvenli bir

şekilde gerçekleştirilebilmesi için vazgeçilmez bir öneme

sahiptir.

F. Kullanım Kolaylığı

Kullanıcı elektronik para birimini kolaylıkla kullanabilmeli

ve yönetebilmelidir.

G. Bölünebilirlik

Paranın bölünebilirliği kavramından, elektronik paranın

istenildiği kadar küçük meblağlara bölünebilmesi olanağı

anlaşılmaktadır. Bu olanak aynı zamanda WWW'de yer alan

sitelerinin ziyaret edilmesi ve okunması karşılığında oldukça

küçük meblağlar talep eden ticari kullanıcıların, bu küçük

meblağları tahsil etmeleri bakımından da işe yaramaktadır.

H. Genel Olarak Kabul Görme

Elektronik para genel olarak tanınmalı ve kabul görmelidir. Bu

ise sadece, güvenlik standartları tam olarak sağlandığı zaman

mümkün olacaktır.

I. Sınırsız Dayanıklılık

Elektronik para, özellikle bilgisayarın hard diskine

kopyalandığı durumlarda, virüslere ve sistem çökmelerine karşı

tamamen dayanıklı olmalıdır.

2. ELEKTRONİK ÖDEME SİSTEMLERİNİN ÖZELLİKLERİNE GÖRE

SINIFLANDIRILMASI

İnternetteki ödeme sistemleri kavramından, internette ürün

veya hizmet edimi sunan bir kişinin, sözleşmenin ifası için

müşteriye ait olan karşı edimi kabul etmesi sonucu gerçekleşen

sistemler anlaşılmaktadır. Bugün bu amaçla internette

kullanılan ödeme sistemleri, teknik açıdan işleyiş şekillerine

göre farklı sınıflara ayrılmaktadır.

A. Balance based ( Hesaba Kayıt ) VE Token-based ( Madeni Para

Esasına Dayanan ) Sistem Kavramları

Elektronik ödeme enstümanlarının internette muhafaza edilmesi

ve transferinin sahip olduğu teknik özellikler dikkate

alındığında öncelikle balance ve token-based ödeme sistemleri

arasında bir ayrım yapmak gerekcektir.

Balance-based ( hesaba kayıt ) sistemlerde, internette

yapılacak ödeme kaydın değiştirilmesi şeklinde

gerçekleşmektedir. İşlem, ödeme yapan kişinin hesabının

azaltılması ve karşı tarafın hesabının o miktarda

yükseltilmesi sonucunu doğuracaktır.

Token-based ( madeni para, para esasına dayanan ) sistemlerde,

elektronik değer birimleri özel bir seri numarası taşıyan ve

sabit, değişmez bir itibari kıymete sahip olan datalar

şeklinde tasarlanmışlardır. Her bir elektronik madeni para bu

tür bir data paketinden oluşmakta ve bu şekilde de sözleşme

yapan taraflar arasında nakledilebilmektedir. Burada alacak,

tasarruf edilen her bir madeni paranın toplamıdır.

B. Online Ve Offline Ödeme Sistemleri

Online


İşlem sırasında, işlemin geçerliliğine onay verilmesini ve

işleme katılan kimselerin tanınmasını gerçekleştirecek olan

kurum bünyesinde yer alan bir server ile bağlantı

kurulmaktadır.

Offline

İşleme üçüncü kişilerin katılması söz konusu değildir.



Sorun: Aynı paranın birden çok defa kullanımının

engellenmesi.

Çözüm: Kötüye kullanma olasılığına karşı güvenli donanım.

C. Hesaba Bağlı Olan ve Olmayan Ödeme Sistemleri

Hesaba bağlı olan ödeme sistemleri

Ödeme sisteminin müşterinin – internette yapılan işlemin

ilişkin olduğu para miktarının hesaptan düşüleceği ve

satıcının hesabına havale edileceği - cari hesabı veya kredi

kartı hesabı ile doğrudan bağlantılı olması.

Bu sistemlerde böylece, internet üzerinden " elektronik para

" değil, aksine sadece ödeme işlemine ait bilgiler transfer

edilmiş olmaktadır.

Hesaba önceden veya sonradan para yatırılabilir.

Hesaba Bağlı Olmayan Ödeme Sistemleri

" Elektronik para " veya " elektronik değer kuponları “ ile

çalışmaktadır.

- Elektronik değer kuponları alacak belgesi hükmündedir ve

ödeme sırasında satıcıya verilir.

D. Mikro ve Makro Ödeme Sistemleri

Mikro Ödeme Sistemleri

0,001 ve 5 USD arasındaki çok küçük meblağların ödenmesinde

kullanılır,

İşlem giderlerinin hemen hemen malın toplam değeri ile eşit

olduğu ( kredi kartı gibi ) rantabl olmayan diğer ödeme

sistemlerine alternatif teşkil etmektedir,

İşlemin bütün olarak seyri çok zaman almamaktadır, karmaşık

değildir ve işlemin etkin olması önem taşımaktadır,

Kötüye kullanma durumunda zarar büyük olmamaktadır,

İşlem genellikle üç taraf arasında gerçekleşmektedir: Alıcı,

satıcı ve banka,

Uygulama örnekleri: Gazete makalelerinin okunması, Web

sayfalarında dolaşmak, genel olarak bilgi alışı, resimler,

müzik, yazılım, oyun oynamak gibi işlemler yapılmak

istendiğinde pay-per-view yöntemi,

Örnekler: Para Kartları, GlobeID, Millicent, NetBill,

NetCash ( NetBank ), CyberCoin (CyberCash ), Mondex,

Diğer mikro ödeme sistemleri: Mini-Pay, Pay-Word ve

MicroMint, NetFare, ClickShare, infoMarket, InterCoin’dir.

Makro Ödeme Sistemleri

5 ve 500 USD arası meblağlar,

Büyük miktardaki ödemelerde iyi sağlanmış güvenlik

tedbirleri önem taşımaktadır. Şifreleme, kullanıcıyı teşhis

etme ve işleme geçerlilik verilmesi bakımından pahalı

yöntemlerin kullanılması gündeme gelmektedir. Bu yöntemler

gerçi yüksek maliyet giderlerine yol açmaktadır. Ancak yine

de, yüksek tutarda ödemelerin yapılacağı durumlarda bu

giderlere katlanmaya değerdir.

Çek esasına dayanan yöntemler ve kredi kartı ödemeleri makro

ödeme sistemleri gurubuna dahildir.

E. Post-paid, Pre-paid, Cash-Modell

Burada ödemenin yapıldığı fiili zaman esas alınarak bir alt

ayrıma daha gidilmektedir:

Post-Paid Modell

Pre-Paid Modell

Cash-Modell

Post-Paid Modell

Önce al, sonra öde yöntemi,

Her ödemede banka ile işlem yapılması,

Kredi kartı bilgilerinin gönderilmesinin şekli ve yöntemine

göre sistemlerin ayrılması,

EC-Kartları ( Electronic Cash ): Manyetik şeritte bilgilerin

toplanması. Bu bilgilerle bir yandan kart sahibinin

imzalayacağı bir borç kaydı hazırlanır; öte yandan alıcı PIN

kodunu girerek işleme onay verebilir,

Kredi Kartları.

Pre-Paid Modell

Önce öde, sonra al yöntemi.

Cash-Modell

Sadece yazılım

Şahsi bilgisayarın hard diskine kopyalanır,

Para tutarı elektronik çantaya transfer edilir ve istenilen

miktarda harcama yapılır,

Güvenliği ve anonimliği sağlamak için kör imza kullanılır.

3. ELEKTRONİK ÖDEME ARAÇLARI

A. Elektronik Para

İnternette sunulan hizmetlerin büyük çoğunluğu ücrete tabidir.

Bu hizmetlerin bedelinin internet üzerinden ödenmesi ise, hem

alıcılar hem de satıcılar bakımından, özellikle güvenlik

açısından bazı sorunlar doğurmaktadır. Alıcı, kredi kartı ile

ödeme yapmak isterse, satıcıya kredi kartı numarasını ve

geçerlilik süresini bildirmek zorundadır. Bu durumda alıcı,

satıcının sadece ödenmesi gereken meblağı tahsil edeceğine;

satıcı ise, alıcının kullandığı bu kredi kartının geçerli

olduğuna güvenmek zorunda kalmaktadır. Bunun dışında, bir

üçüncü kişinin sisteme girerek işleme ait bilgileri elde

etmesi ve haksız bir şekilde kredi kartı hesabından harcama

yapması tehlikesi de mevcuttur. Borç kaydı usulü ile ödeme

yapılması kararlaştırılmışsa, bu durumda satılan mal, kural

olarak ödeme yapıldıktan sonra müşteriye ait olacaktır. Gerçi

online-ödemelerdeki güvenilirlik, orijinallik ve işleme onay

verilmesi şeklindeki taleplerin, şifreleme yöntemleri ile

sağlanması mümkün ise de, küçük meblağların ödenmesi son

derece masraflı ve pahalı olmaktadır.

Bu ve benzeri diğer sakıncaların önüne geçmek için, "

elektronik ödeme araçları " başlığı altında çok sayıda farklı

sanal ödeme şekli geliştirilmiştir. Bunlardan elektronik para,

farklı görünüş şekilleri dolayısıyla, önümüzdeki yıllarda

bilgisayar teknolojisi alanındaki yeni uygulamaların en

önemlilerinden biri haline gelecektir.

I. Tanımı

Elektronik para dendiğinde, chip kart ( somut ) veya

bilgisayara ( virtüel ) kopyalanabilen ve ödeme vasıtası

olarak kabul edilen bir para birimi anlaşılmaktadır. Diğer bir

ifade ile elektronik para, internet üzerinden para transferini

mümkün kılan ödeme sistemlerine verilen isimdir.

Diğer bir tanıma göre ise; elektronik para veya elektronik

madeni para, fiziki olarak mevcut olmayan, aksine elektronik

formdaki, bir para değerine sahip olan dijital datalardır.

Elektronik para ya smart card ( pos-çözümü ) üzerine veya

kullanıcının bilgisayarına kopyalanır ( internet-çözümü ). Bu

tanımlamaya göre; elektronik para kapsamına, internetteki Para

Kartları, Visa-Cash-Kartları veya Mondex-Kartı, ayrıca Ecash

ürünleri ve CyberCoin girmektedir. Şifrelenmiş kredi kartı

ödemeleri veya elektronik borç kayıtları ise, değerin önceden

ödenmesi söz konusu olmadığı için, elektronik para kapsamında

değerlendirilmemektedir.

Basel Bankacılık Gözetim ve Denetim Komitesinin ( Basel Komite

), Mart 1998 tarihli " Elektronik Bankacılık ve Elektronik

Para Faaliyetleri İçin Risk Yönetimi “ konulu raporunda ise

elektronik para şu şekilde tanımlanmaktadır: " Elektronik para

yatırılmış değer veya satış noktası terminalleri vasıtasıyla,

iki cihaz arasında doğrudan transferleri veya internet gibi

açık bilgisayar ağları üzerinden ödemeleri yapmak için değeri

önceden ödenmiş ödeme mekanizmalarına denir “.

Online-alış veriş işlemlerinde, ödemenin de internet üzerinden

yapılması isteniyorsa, elektronik para bir zorunluluk haline

gelmektedir. Özellikle küçük meblağların (micropayments )

ödenmesi açısından elektronik para önem taşımaktadır.

Avrupa Topluluğu Komisyonun, E-Para Kurumlarının

Uygulanmasının Kabulü, İşletilmesi ve Kontrolü Hakkındaki

Avrupa Parlamentosu ve Konseyinin Yönergesi İçin Hazırladığı,

1998 tarihli Teklife göre; elektronik para, bir çok ortak

özelliğe sahip olduğu nakit paranın dijital şekli olarak

tanımlanabilir.

II. Elektronik Paranın Yerine Getirmesi Gereken Koşullar

Elektronik paranın, nakit para ile bir çok ortak özelliğe

sahip olması istendiği için, aşağıdaki şu koşulların

elektronik para tarafından kullanıcılarına sağlanması gerekir:

Offline İşlerlik: Para kullanılmak istendiğinde, bu anda

herhangi bir merkezi bilgisayar ile ( örneğin; bir bankanın

server'ı ile ) bağlantı kurmaya gerek olmamalıdır.

Kullanıcı Memnuniyeti: Ödemelerin kolaylıkla yapılabilmesi

gerekir ve bunu yapmak için özel bir bilgiye ( uzmanlık

bilgisine ) ihtiyaç olmamalıdır.

Güvenlik: Ödeme yapmak veya yapılan ödemeyi kabul etme

işlemlerinin, üçüncü kişilerin müdahalesine karşı güvenli

olması.

Gider Avantajı: Nakit para ile yapılan ödemelerle



karşılaştırıldığında, elektronik para ile yapılan ödemeler

ek giderlere yol açmamalıdır.

Güvenilirlik/İşlemin Takip Edilememesi: İşlemin

izlenebilirliğinin önüne geçilmesi. Nakit para da olduğu

gibi; hiç kimse kimin, hangi para birimini, ne zaman ve

nerede harcadığını tespit edememelidir.

Bölünebilirlik: Para, istenildiği kadar küçük değer

birimlerine ayrılabilmelidir.

III. Elektronik Paranın Bugüne Kadar ki Gelişimi

Elektronik para konusu birkaç yıldan beri farklı kurumlar

tarafından araştırılmakta ve yorumlanmaktadır:

Daha 1994 yılında Avrupa Para Enstitüsü değeri önceden

yatırılmış kartlarla ( örneğin; telefon kartı ) ilgili olarak

bir rapor yayımlamıştır. 1996 yılında Onlar Grubu ( G 10 )

ülkelerinin merkez bankaları, elektronik paranın güvenilirliği

ve para politikası, genel olarak hukuki ve özellikle banka

murakabe hukuku açısından söz konusu olacak etkileri hakkında

iki tane rapor hazırlamıştır. Nisan 1997 yılında " elektronik

para hakkındaki çalışma grubu ", G 10 devletlerinin maliye

bakanlarına ve merkez bankası guvernörlerine sunulmak üzere

bir rapor hazırlamıştır. Bu rapor özellikle aşağıdaki şu dört

amacın gerçekleştirilmesine dikkat edilmesini vurgulamaktadır:

Yeni ödeme sistemlerinin kullanıcıları için şeffaflık,

elektronik para çıkaracak kurumların finansal bağımsızlığı,

teknik açıdan güvenilirlik ve cezayı gerektirecek müdahalelere

karşı sistemin koruma yönteminin sürekli olarak

iyileştirilmesi. Aynı zamanda yeniliklerin ve serbest

rekabetin katı kurallarla engellenmemesi; bilakis daha çok,

yeni sorunlara verilecek cevapların esnek ve sistemi

geliştirici çözümler içermesinin önemi üzerinde de

durulmaktadır.

Avrupa Merkez Bankasının yeni tarihli bir raporu, WGPS'nin

1997 tarihli raporuna dayanmaktadır. Bu rapor öncelikle,

elektronik para açısından gerekli olduğu düşünülen ve

elektronik paranın Avrupa Birliği Merkez Bankasının ( EZB ) ve

Avrupa Birliği Merkez Bankaları Sisteminin ( ESZB ) para

politikası üzerinde yaratabileceği olumsuz tesirleri

engellemek, sermaye piyasalarının yapısını ve istikrarını

muhafaza ettirmek ve ödeme sistemlerine olan güveni

geliştirmek amacıyla öngörülen tedbirler kataloguna açıklık

getirmektedir.

Avrupa Topluluğu Komisyonu, 30.7.1997 tarihinde üye

devletlere, internette kullanılan elektronik ödeme araçlarının

yasal olarak düzenlenmesi gerektiği hakkında tavsiyede

bulunmuştur. Avrupa Topluluğu Komisyonu, Eylül 1998 tarihinde

ise; elektronik para ile ilgili olarak iki yönerge teklifi

hazırlamıştır. Bunlar;

77/780/EWG numaralı ilk Yönerge, Avrupa Topluluğu

Komisyonunun Kredi Kurumlarının Faaliyetinin Kabulü ve

Çalışma Şekline İlişkin Hukuki ve İdari Hükümlerin

Koordinasyonuna ilişkindir ve 17.12.1977 tarihlidir. Bu

yönerge son olarak 16.3.1996 tarihli, 96/13/EG-Abl.L 66

numaralı Yönerge ile değiştirilmiştir.

89/646/EWG numaralı ikinci Yönerge, Avrupa Topluluğu

Komisyonunun Kredi Kurumlarının Faaliyetinin Kabulü ve

Çalışma Şekline İlişkin Hukuki ve İdari Hükümlerin

Koordinasyonu ve 77/780/EWG numaralı Yönergede Değişiklik

Yapılmasına İlişkindir . Bu Yönerge son olarak

92/30/EWG-Abl.L 110 numaralı ve 28.4.1992 tarihli Yönerge

ile değişikliğe uğratılmıştır.

Bundan başka, E-Para Kurumlarının Faaliyetlerinin Kabulü,

İşleyişi ve Denetimi Hakkında Avrupa Topluluğu

Parlamentosunun ve Komisyonunun bir Yönerge Teklifi de söz

konusudur.

Bu Yönerge Teklifleri, elektronik para bakımından açık bir

düzenleme çerçevesi oluşturulmasını hedeflemektedir. E-Para

ihraç eden kurumların dayanışmalarının ve sağlamlıklarının,

istikrarlarının sağlanması için gerekli olan asgari hükümlerin

uyarlanması, hem şirketlerin hem de tüketicilerin bu kurumlara

olan güvenlerini artıracak ve aynı zamanda normal kredi

kurumları ile e-para kurumları arasında eşit rekabet koşulları

yaratılmasını temin edecektir.

Birinci Yönerge Teklifi, ilk Banka Hukuku Koordinasyon

Yönergesinde yer alan " Kredi Kurumu " kavramının tanımını,

ilk ve ikinci Banka Hukuku Koordinasyon Yönergesinin e-para

kurumlarını da kapsadığı şeklinde geniş yorumlamayı

hedeflemektedir. Elektronik para ihraç eden ve aynı palettte

bankacılık hizmeti sunmak istemeyen şirketlerin, üye devlet

tarafından verilen izne binaen aynı iç piyasada faaliyet

göstermesi ve bu suretle kredi kurumları ile eş değerli

tutulması gerekir. Bundan başka teklif, tüm e-para ihraç eden

kurumların, kendi para politikası tedbirleri çerçevesinde,

Avrupa Topluluğu Merkez Bankasının Munzam Karşılık Taleplerine

  1   2   3   4   5






    Ana sayfa


ElektroniK Ödeme araçlari

Indir 395.97 Kb.