bilgiz.org

Bilgiye daha fazla yatırım gerek

  • Gazete haberi “Koç Holding” diyordu
  • Söz aldık, kadınlar kursa gelecek”
  • Minikler okulu daha çok seviyor
  • ARÇELİK BAYİİ ÖZCAN FAHRİ ASLAN ANLATIYOR: “Değişime ayak uydurmalıyız”
  • Sizi tanıyabilir miyiz, ticaret hayatınıza nasıl başladınız
  • Yaşanan değişikliklerin sizin işinize yansıması nasıl oldu
  • Sizce sektörünüzün sorunları nelerdir Bu sorunların çözümü için önerileriniz var mı
  • Koç Topluluğu’nun sosyal sorumluluk projelerine katılıyor musunuz
  • Sizinle aynı işe girişen gençlere, başarı yolunda neler öneriyorsunuz
  • Yaşadığım şehir nefes alıp vermeli” İsmi gezi programlarıyla özdeşleşen TV yapımcısı Fatih Türkmenoğlu ile kariyerini, meraklarını ve şehir hayatını konuştuk
  • Gezmeyi bu kadar çok seven biri olarak Türkiye’de ve dünyada en çok nereler gönlünüzde yer etti
  • Ama İstanbul’dan, kalabalık ve karmaşadan şikâyet ederken yine metropolleri sevdiniz Buralarda yaşamak ister miydiniz
  • Başka nelerle uğraşıyorsunuz
  • Şehir dışındaki çekimlere giderken röportaj yaptığınız karakterleri orada mı buluyorsunuz, yoksa belli bir ön hazırlıkla mı gidiyorsunuz
  • Bu yoğunlukta aile hayatı nasıl gidiyor
  • Otomobillerin mobil hayatınızdaki yeri nedir
  • Yeni Ford Focus’u nasıl buldunuz
  • Fatih Türkmenoğlu kimdir
  • Dersten kaytarma bahaneleri!



  • Sayfa6/6
    Tarih03.07.2017
    Büyüklüğü305.12 Kb.

    Indir 305.12 Kb.
    1   2   3   4   5   6

    Tatilde bile okuldalar...
    Ankara’nın Şanlıkışla Köyü’nün çocukları New Holland Trakmak’ı çok seviyor. Çünkü, Şanlıkışla doğumlu Emniyet Müdürü Mahir Ersöz’ün önerisi üzerine şirketin tamamen yenilediği bina, bölgenin en modern köy okullarından biri oldu
    Ankara’nın Şereflikoçhisar ilçesine bağlı Şanlıkışla Köyü’nün çocukları, tatil günlerinde bile okuldalar. Eskiden girmek istemedikleri okuldan şimdi çıkmak istemiyorlar. Çünkü Şanlıkışla İlköğretim Okulu, bir sosyal sorumluluk projesi olarak New Holland Trakmak tarafından baştan aşağı yenilendi. Kışın tuvaletine su akmayan, öğretmenlerin lojmanında kalmak istemediği okul, yeni haliyle bölgenin en modern köy okullarından biri; kütüphanesiyle, oyun parkıyla öğrenciler için adeta bir sosyal tesis haline getirildi.
    Bu yenilenme öyküsünün ilk kahramanı bir emniyet müdürü. Şanlıkışla’da dünyaya gelen Emniyet Müdürü Mahir Ersöz, bir yaşında ailesiyle birlikte köyünden ayrılmış ama köyünü unutmamıştı. Görev yaptığı Ankara’da üç yıl önce bir şirketi ziyaret ettiğinde, harıl harıl eğitim araç gereçlerinin paketlendiğine tanık oldu. Nedenini sordu. Öğrendi ki, şirket yoksul yörelerdeki okullara yardım ediyor, her yıl değişik okullara ders araç gereçlerinden oluşan paketler gönderiyor.
    Bu bilgi Ersöz’ü yıllar öncesine götürdü. Aklına doğduğu köy geldi; Şanlıkışla. Ankara’ya 130 kilometre uzaklıktaki Şereflikoçhisar ilçesine bağlı bir köydü Şanlıkışla ama aslında ekonomik olarak, zihnimizde canlandıracağımız bir Doğu Anadolu köyünden farksızdı. Okul bakımsız olduğundan, ortaokul grubu çocuklar her gün bir başka köye taşınıp duruyordu.
    Şirket yetkililerinden, köyündeki okula da yardım edilmesini istedi. İsteği sevinç yarattı. Ersöz paketleri köye gönderirken öğrenciler için bir de mektup kaleme aldı; aynı köyde doğduğunu anlatıp, köyü ve okulu ziyaret etmek istediğini söylüyordu. İş yoğunluğu bu sözü tutmasına izin vermedi ama öğrenciler, bu hemşeriyi unutmamıştı. Okulun tek öğretmeni Nermin Demiroğlu’na durmadan mektubu ve söz verilen ziyareti hatırlatıyorlardı. Demiroğlu da Ersöz’ü arayarak durumu anlattı. Bu girişimle birlikte Ankara’da doğup büyüyen öğrencilere, ilk kez görecekleri Ankara’nın yolu açıldı. Çünkü zamanı sınırlı olduğu için köye gidemeyen Ersöz, 32 öğrenciyi birden başkente davet etti. Onlara rehberlik etti, kenti gezdirdi; Anıtkabir, Milli Mücadele Müzesi, 1. Meclis, Kale ve TBMM…
    Gazete haberi “Koç Holding” diyordu

    Ziyaretin bu son durağı, Şanlıkışla İlköğretim Okulu’na yeni bir çehre arayışında New Holland Tarkmak’ın devreye girdiği aşama oldu. Öğrenciler TBMM’de, kendileri gibi Şanlıkışla Köyü’nde doğup büyüyen, aynı okulda eğitim gören İzmir Milletvekili Enver Öktem’i de ziyaret etti. Bu ziyaret sırasında Ersöz öğrencilere, “Sayın vekilimizden ne istersiniz?” diye sorunca, bir kız öğrenci park istedi. Öğretmen Demiroğlu söze girdi, okulun perişan halde olduğunu, mümkünse park yapılması yerine okulun yenilenmesi gerektiğini anlattı. Ersöz de elinden geleni yapacağının sözünü verdi. Söz vermek kolay, yapmak zordu. Ersöz kara kara düşünürken aklına Koç Holding şirketlerinin sosyal sorumluluk projelerine ilişkin gazete haberi geldi. Koç Holding’in tarıma hizmet veren bir şirketi vardı: New Holland Trakmak. İşi köylüyleydi. Dolayısıyla bir köye de yardım edebilirdi. New Holland Trakmak İletişim Müdürü Mehmet Kır’a bir elektronik posta mesajı geçti. Gelen yanıt olumluydu: “Biz zaten bu tür sosyal sorumluluk projelerini uzun zamandır yapıyoruz. Sizin köyünüzün okulunu da memnuniyetle yenileriz.”


    Koç Holding Yönetim Kurulu Başkanı Mustafa Koç da konudan haberdar olup, yakından ilgilenmişti.
    New Holland Trakmak önce köye teknik elemanlar gönderdi. Ekip ihtiyaçları belirledi. Borulardaki sular donduğu için kış aylarında okul tuvaletinin sularının hiç akmadığını gördüler; öğretmenlerin köhne lojmanda kalmak istemediğini öğrendiler. Bir ay içinde okul ve öğretmenevi baştan aşağı yenilendi. Ayrıca okulun çevresine tel örgü çekilerek bahçesi yeniden düzenlendi; Atatürk büstü, bir oyun parkı ve voleybol sahası yapıldı. Masalar, sıralar, dolapların yerlerini de yenileri almıştı. Ersöz de kişisel olanaklarıyla küçük bir kütüphane kurdu. Böylece Şanlıkışla İlköğretim Okulu, bir anda bölgenin en modern okul binalarından biri olup çıktı.
    Açılış törenine New Holland Trakmak’tan tadilat talebinde bulunan Emniyet Müdürü Ersöz ile İlçe Milli Eğitim Müdürü, köy muhtarı, köy halkı ve öğrenciler katıldı.
    Söz aldık, kadınlar kursa gelecek”

    New Holland Trakmak İletişim Müdürü Kır, okuldaki yenileme çalışmalarını şöyle sıraladı: “Üç adet sınıf odası, müdür odası ve giriş kısmından oluşan ana binanın bir sınıfı kullanılıyor. Diğer iki boş sınıftan birisi köydeki genç kızların ve ev hanımlarının kendilerini geliştirmeleri için açılacak eğitim kurslarına ev sahipliği yapacak. Burada el sanatlarından yemek pişirme kurslarına kadar pek çok değişik alanda eğitim verileceği bilgisini İlçe Milli Eğitim Müdürümüzden öğrendik. Köylülerden eşlerini ve kız çocuklarını bu kurslara gönderecekleri konusunda da söz aldık. Açılış anında boş duran bir sınıf da önümüzdeki eğitim yılından itibaren 6, 7 ve 8. sınıfların eğitimine açılacak. Zira okul bakımsız olduğu için ortaokul grubu, taşımalı eğitim ile ilçeye yakın olan bir ilköğretim okuluna gidiyormuş. Bu çocuklarımız da köylerinde eğitim almaya başlayacak. Onlar gelince kadrolu öğretmen sayısı ikiye çıkacak. Okulun temiz kalması için bir müstahdem görevlendirileceği haberini aldık. Artık okul onlara emanet.”


    Hedefe ulaşmanın mutluluğunu yaşayan, okulun beklediğinden de iyi düzenlendiğini düşünen Emniyet Müdürü Ersöz de, Koç Holding’e, Yönetim Kurulu Başkanı Mustafa V. Koç’a, New Holland Trakmak ve bağlı tedarikçilerine teşekkür ediyor.
    Ersöz, ülkenin geleceğinin eğitimde olduğunu, herkesin doğup büyüdüğü yöredeki sorunların çözümü için görüş ayrımı yapmadan, bütün Türkiye’yi saracak küçük çemberler oluşturması gerektiğini söylüyor.
    Minikler okulu daha çok seviyor

    Okulun eskisi gibi harap olmasına izin vermeyeceklerini söyleyen Muhtar Hacı Bektaş Alp, memlekete büyük hizmetlerde bulunduğunu düşündüğü Koç Holding’e minettar: “Kendilerine teşekkür ediyoruz. Onlar olmasaydı bu okul yapılamazdı.”


    Öğretmenlerin iş motivasyonu da, lojman yenilendikten sonra arttı.

    Okulun minik öğrencileri yeni binalarından memnun. Yenilenen bu binayla okulu daha bir sevmeye başlamışlar. Artık iki üç kişilik sıralar yerine tek kişilik sıralarda oturmak onları adeta büyütmüş. Oyun parkını çok seviyorlar. Okuldan o derece memnunlar ki, boş zamanlarında bile okula geliyorlar. Hem okulun yenileme işini yapan New Holland Trakmak’ı, hem de kendilerini unutmayan Ersöz’ü sevgiyle anıyorlar.

    Bir park talebiyle başlayan çalışmaların bekleneni aştığını söyleyen Mehmet Kır, “Oraya gittiğimizde oyun parkında oynayan çocukların yüzlerini görmek tüm yorgunluğumuzu unutturdu” diyor.


    ARÇELİK BAYİİ ÖZCAN FAHRİ ASLAN ANLATIYOR:
    Değişime ayak uydurmalıyız”
    Adapazarı’nda Arçelik bayiliği yapan Aslan Ailesi’nin üyesi Özcan Aslan, üç kuşaktır sürdürdükleri işlerinin öyküsünü ve sektörle ilgili değerlendirmelerini Bizden Haberler’e anlattı
    “Rahmetli dedem 1940’lı yıllarda aktariye ve züccaciye mallarını sattığı bir dükkânla başlamış iş hayatına. O dönemler kırsal nüfusun ağırlıklı olduğu bölgemizde yaşayan halka hitap eden, basit mal gruplarının satıldığı bir dükkândan bahsediyorum haliyle. Zaman ve ihtiyaçlar değiştikçe dedemin ve babamın sattığı mallar arasına radyolar, bisikletler, teypler giriyor. 1955 yılına gelindiğinde ise çok ciddi bir değişiklik oluyor ve ailemiz, Arçelik bayiliğini alıyor...” Arçelik Bayii Aslanoğulları’nın sahiplerinden Özcan Fahri Aslan, ailesinin ticari hayatını böyle anlatarak başlıyor söyleşimize. Bölgeye birbiri ardına açılan sanayi tesisleri ve üniversitesiyle, Türkiye’nin en canlı merkezlerinden biri olan Adapazarı’ndaki değişimi değerlendiren Aslan, artık kaliteliyi ve güzeli daha fazla arayan, daha bilinçli bir tüketiciyle karşı karşıya olduklarını söylüyor. Türkiye’nin en eski Arçelik bayilerinden olan Aslanoğullarının üçüncü kuşak temsilcisi olan Aslan, sorularımızı yanıtladı.
    Sizi tanıyabilir miyiz, ticaret hayatınıza nasıl başladınız?

    1962 Adapazarı doğumluyum. İlk ve ortaokul eğitimimi Adapazarı’nda yaptıktan sonra 1985 yılında üniversite eğitimim için İstanbul’a gittim. Marmara Üniversitesi işletme bölümünden mezun oldum. Okuldan sonra hemen askerlik görevimi yaptım ve sonrasında işe başladım. Evliyim ve üç çocuğum var. Halen Sakarya Beyaz Eşya Satıcıları Derneği ile Sakarya Genç İşadamları Derneği Yönetim Kurulu Üyesi’yim. Rahmetli dedem Ahmet Aslan’ın kurduğu işimizi babam Yılmaz Ali Aslan’dan sonra ağabeyim Gürcan Murat Aslan ile birlikte yürütüyoruz. Yani, üç kuşaktır ailemiz aynı işi sürdürüyor. Başka bir deyişle, biz doğuştan Arçelik’liyiz ve Allah ne kadar nasip ederse, böyle de devam etmek istiyoruz.


    En eski Arçelik bayilerinden biri olarak, Vehbi Koç ile temasınız oldu mu? Olduysa Vehbi Koç ile ilgili duygularınızı, düşüncelerinizi bizimle paylaşır mısınız?
    Rahmetli dedem Ahmet Aslan ve babam Yılmaz Ali Aslan anlatırdı, rahmetli Vehbi Koç ile Arçelik bayilikleri nedeniyle birkaç kez görüşmeleri olmuş. Bu görüşmelerde Vehbi Bey’in engin görüşlerinden çok yararlanmışlar. Biz de şimdi Vehbi Bey’in kitaplarından ve CD’lerinden yararlanıyoruz, dersler alıyoruz. Böyle bir ailenin ferdi olmaktan gurur duyduğumu söylemeliyim.
    1952 yılından bu yana Arçelik bayiisiniz, bu süre içinde ülkemizdeki ekonomik, toplumsal değişimi nasıl görüyorsunuz? 50 yılda bölgenizdeki ticaret yöntemlerinde ve yaklaşımlarında değişiklik yaşandı mı?

    Dedemiz Ahmet Aslan çocuk yaşlarda, Cumhuriyet’in kurulduğu yıllarda başlamış çalışmaya. Daha 12 yaşında hem annesiz hem babasız kaldığı için yaşam savaşı vermiş, ilkokulu bitirince pazarlarda sergi açarak ticarete atılmış; uzak pazarlara bisikletiyle gitmiş o yaşlarında. 1935 yılında aktarlık ve züccaciye malzemeleri sattığı dükkânıyla ilk ticari şirketini kurmuş. O dönemler kırsal nüfusun ağırlıklı olduğu bölgemizde yaşayan halka hitap eden, basit mal gruplarının satıldığı bir dükkândan bahsediyorum haliyle. Zaman ve ihtiyaçlar değiştikçe satılan mallar arasına radyolar, bisikletler, teypler giriyor.


    Dedemin ticari faaliyetlerine ileriki yıllarda oğulları Yılmaz ve Yalçın da katılıyor. Dedem, çeşitli iş derneklerinde Adapazarı’nın il olma heyetinde bulunmuş, 1954’te Sakarya ilinin Adapazarı Merkez Belediyesi’nde Meclis Üyeliği yapmış. Bu sırada oğulları Yılmaz ve Yalçın Aslan da Yüksek Ticaret Okulu’nu bitirerek işe vakıf olmay başlamışlar. İlk şirketimiz olan Aslan Kollektif Şirketi de bu dönemde kurulmuş. 1955 yılına gelindiğinde ise çok ciddi bir değişiklik oluyor ve ailemiz Arçelik bayiliğini alıyor. Artık satılan mallara buzdolabı ve merdaneli çamaşır makineleri de katılıyor. Dedem iki oğlunun katkıları ile beyaz eşya ve ev eşyaları sektöründe büyümeyi sürdürürken, bir yandan da MKE’nin patlayıcı madde ve av malzemeleri başbayiliğini almış. Sonrasında bu sektörde de Adapazarı, Düzce, Bolu, Bilecik, İzmit gibi illere mal pazarlamışlar ve bayileri oluşmuş. 70’li ve 80’li yıllarda şirketimiz en parlak dönemlerini yaşadı. Ağabeyim Gürcan Aslan ve ben büyüdüğümüzde babam amcam ile olan ortaklıklarına son vererek ayrı şirket kurdu. 1986’da kurduğumuz Aslan A.Ş.’de ağabeyim ve ben aktif biçimde çalışmaya başladık. Şu anda aile şirketimiz olan Aslanoğulları Ltd. Şti.’de iş hayatına hep beraber devam ediyoruz. Özellikle 90’lardan sonra şehir nüfusunun yavaş yavaş artmaya başlaması, yeni evlenen çiftlerin artık aileleriyle değil de kendi başlarına oturmak istemesi, beyaz eşya piyasasını son derece canlandırdı. Kentimizde bu tür değişiklikler yaşanırken bizim mağazacılık anlayışımız da değişti doğal olarak; mal teşhirine özel bir önem vererek örnek bir mağazaya dönüştürdük işyerimizi.
    Yaşanan değişikliklerin sizin işinize yansıması nasıl oldu?

    Biraz önce anlattığım gibi, bölgemizde çok ciddi değişiklikler yaşandı ve yaşanıyor. Üniversitenin ve sanayi kuruluşlarının getirdiği canlılık sürekli artıyor. Adapazarı’nda var olan fabrikaların dışında Otokar, Toyota, Freuhauf gibi yeni sanayi tesislerinin yapılması sadece istihdam açısından değil, tüketici tipinde de değişiklik meydana getirdi. Artık kaliteliyi ve güzeli daha fazla arayan, daha bilinçli bir tüketiciyle karşı karşıyayız. Biz de bu değişikliklere paralel olarak bünyemizde çalıştırdığımız personelin eğitimine ve bilişime ağırlık vererek uyum sağlamaya çalışıyoruz. 2000’li yıllar, gittikçe daha da hızlanan değişime uyma ve kendini güçlendirme, yenileme günleri olmuş ve olmaya devam ediyor. Şunu da açıkça söylemem gerekir ki, yaşanan onca krize rağmen dayanışma ve birlikteliğin sonucu olarak, arkamızda Arçelik gibi bir devin varlığını hissetmek bize her zaman güven veriyor. Adapazarı, sevgi ve dayanışmaya dayalı istihdamı olan bir bölge olduğundan, devamlı gelişme göstermektedir. Bölgemizdeki üniversitenin sağladığı dinamizme ek olarak, deprem sonrası başlayan yeni yapılanma ve konut edinme ihtiyaçları devamlı artıyor, bu da biz Adapazarı esnafının iş potansiyelini olumlu yönde etkileyen bir unsur olarak ortaya çıkmaktadır.


    Sizce sektörünüzün sorunları nelerdir? Bu sorunların çözümü için önerileriniz var mı?

    Bayi olarak birinci elde bizi olumsuz yönde en fazla etkileyen konu tabii ki, ödemelerini tam ve zamanında yapmayan ya da yapamayan müşterilerimizden kaynaklanan sorunlar oluyor. Bu durumun da kredi kartı ile yapılan satışlar ile yavaş yavaş engelleneceği kanaatindeyim.


    Koç Topluluğu’nun sosyal sorumluluk projelerine katılıyor musunuz?

    Ne yazık ki, iş yoğunluğum nedeniyle Topluluğumuzun sosyal sorumluluk projelerine fiili olarak katılamıyorum. Ancak, bu tür projeleri takip ediyor, manen ve madden destekliyorum. Özellikle çevre ve doğa ile ilgili aktiviteler kişisel ilgi alanımda ve bu tür aktivitelere mümkün olduğu kadar katılmaya çalışıyorum.


    Sizinle aynı işe girişen gençlere, başarı yolunda neler öneriyorsunuz?

    52 senedir süren Arçelik bayiliğimizin, Arçelik durdukça devam etmesini diliyor ve istiyorum. Bugünün gençlerine, hangi işi yaparlarsa yapsınlar, öncelikle çalışmayı sevmeleri, sabırlı ve azimli olmaları gerektiğini söylemek isterim. Tabi ki sabır ve azmin ardından, ilgilendikleri alanda bilgili, donanımlı ve programlı olmaları gerekiyor. Piyasayı ve rakiplerini iyi tanımaları ve değişiklikleri çok sıkı takip etmeleri başarının olmazsa olmazıdır bana göre.


    Yaşadığım şehir nefes alıp vermeli”


    İsmi gezi programlarıyla özdeşleşen TV yapımcısı Fatih Türkmenoğlu ile kariyerini, meraklarını ve şehir hayatını konuştuk
    Televizyon için yaptığınız programlarda sokaklar, stüdyonun dışındaki hayatlar çok ağırlıklı. Çok mu seviyorsunuz gezmeyi?

    Gezmeyi çok seviyorum, gezmek güzel. Bu hem benim kendi tercihim hem de insan biraz çevreyle şekilleniyor ya, artık bir şekilde ben böyle oturtuldum mesleğime. İstanbul dışında iş yapmak kolay ve ortaya çıkan iş de daha iyi oluyor. Bir şey daha var, insan eğer yaşamadığı bir yerdeyse daha kolay konu çıkarıyor. İstanbul dışında herhangi bir yerde bir gün içinde 40 dakikalık program çekebiliyorum. İstanbul’da olsam, bir günde nerde ne çıkarabilirim ki?



    Gezmeyi bu kadar çok seven biri olarak Türkiye’de ve dünyada en çok nereler gönlünüzde yer etti?

    Türkiye’de Çanakkale’den başlayıp Ayvalık’a kadar, hatta Bergama’yı da içine alan bölge hiç vazgeçemediğim yerlerdir. Dünyada da birçok yer aklımda kaldı; Londra’yı, New York’u, Paris’i çok seviyorum; mutlaka herkes seviyor, ama bendeki yerleri ayrı.



    Ama İstanbul’dan, kalabalık ve karmaşadan şikâyet ederken yine metropolleri sevdiniz? Buralarda yaşamak ister miydiniz?

    Ben metropol insanıyım ama yaşayacağım yerin düzenli olmasını beklerim. Viyana’yı çok seviyorum mesela. Son derece yaşaması kolay bir şehir, ama metropol. Yaşayacağım yerde tiyatro olmasını beklerim, ben gitmesem bile opera olmasını beklerim. Olsun da orada, ben belki canım isterse üç senede bir giderim. Ya da gitmeyeyim ama orada olduğunu bileyim. Mutlaka festivallerin, konserlerin olması lazım. O kalp atışını hissetmeliyim, şehir canlı olacak, nefes alıp verecek. Bunları bulabildiğim yerlerden biri olarak Buenos Aires yaşamak isteyebileceğim bir şehir kimliğinde.



    Başka nelerle uğraşıyorsunuz?

    Kitap okumayı çok severim, spor yapmayı çok severim. Kireçburnu’ndaki evimden çıkıp Bebek’e kadar yürüyüp Bebek Kahve’de oturmaya bayılıyorum; ama geri dönmeye can dayanmıyor, otobüse atlıyorum... Kızım Talya doğmadan önce eşim İdil ile bazen Beşiktaş’a kadar yürüyorduk. En çok sevdiğim şeylerden biri yürümek. Onun dışında çok komplike hevesleri, hobileri olan insanlara gıpta ediyorum, ben onlardan değilim. Hayatı yaşamayı seviyorum, sokakta olmayı seviyorum. Sakin herhangi bir insan gibi yaşamayı seviyorum. Ama bir sürü insan gibi oradan oraya gitmeyi sevmiyorum, şehirde olayım da kendi sükûnetimle yaşayayım. Kendi kabuğumda yaşamayı seviyorum.



    Şehir dışındaki çekimlere giderken röportaj yaptığınız karakterleri orada mı buluyorsunuz, yoksa belli bir ön hazırlıkla mı gidiyorsunuz?

    Hazırlıklı gitmiyorum ama şöyle bir gerçek var ki, artık Türkiye’nin yarısında benim tanıdıklarım var. Yani telefonu açtığımda, gideceğim yerde bulabileceğim birileri mutlaka var, onlarla kuracağım kontak, işimi çok kolaylaştırıyor. Nasılsın diye telefonu açtığımda bana malzemeler de çıkıyor, orada neler yaşandığını da öğrenebiliyorum. Ama tabii tamamen de plansız değilim, kafamda mutlaka bir şeyler oluyor. Önceden bir sürü organizasyonla çekim yapmayı sevmiyorum. Denedim ama öylesi güzel olmuyor, doğallığını yansıtamıyor. Kafamda bir ön kurgu yapıyorum, ama biliyorum ki bu aslında hiçbir şey; asıl kurguyu hayat yapıyor. Onun için, “Yanlış anlama doğa, ben bir kurgu yapıyorum, ama bu kendimce, zavallı bir kurgu. Akışı rüzgârlara bırakıyorum!” diyorum. Biri yoksa mesela, hiç üstelemem, asla ikinci kez aramam. Bulunamadı, hastaydı, meşguldü, hiçbir zaman zorlamam. Çünkü doğallığını yitirir o zaman.



    Bu yoğunlukta aile hayatı nasıl gidiyor?

    Bütün hayatımız artık kızımız Talya. İş dışında ne gezmemiz kaldı ne tozmamız... Geçen hafta uzun bir aradan sonra tiyatroya gittik, inanılmaz zevk aldık. Birbirimizin elini tutup mutlu olduk. Kastettiğim yetişkinler için tiyatro. Çocuk tiyatrosuna sürekli gidiyoruz, ben orada uyuyorum! Yani, çocuktan sonra iki sevgili gibi yaşanamıyor. Onu yaşamak için iki üç ayda bir İdil benim gezilerime katılıyor. Ya da bunu yaşayabilmek için üç günlüğüne geziler uyduruyoruz, Barcelona’ya gidiyoruz... Kendi kendimize kaçamaklar yaşıyoruz.


    Ya ev hayatı?

    Evde yaşamayı çok seviyorum. Evimizi çok seviyoruz. Gittiğim her yerden evimi çok özleyerek geliyorum. Giderken çok üzülerek gidiyorum, hiç bırakmak istemiyorum. Ama işte işim bu, gidiyorum, nasılsa geliyorum. Özlemek de güzel.


    Otomobillerin mobil hayatınızdaki yeri nedir?

    Maalesef, İstanbul’da yaşayan herkes gibi benim için de otomobilsiz hayat imkânsız. İdeal hayatımda, örneğin Viyana’da yaşasaydım, şehir merkezinde çalışsaydım asla otomobilim olmazdı. Otomobil sevgim sadece ilk gençlik yıllarımda vardı. Otomobil beni bir yerden bir yere götürüyor. Otomobil konusunda son derece kişiliksizim. SUV tipi araçları seviyorum; dizel, az tüketen ve aynı zamanda çok büyük olmayan araçları seviyorum, rahat hissediyorum. Buna karşılık küçük otomobilleri de seviyorum ama en küçüklerini, 800 cc motoru olsun, az yaksın. O beni çok mutlu ediyor, sanki doğaya iyilik yapıyormuşum gibi geliyor. İki otomobilim olsa keşke, ufak bir SUV ve bir de küçük bir otomobil... Transit Connect’imiz var, onunla çok seyahat ediyoruz; geniş ve fonksiyonel bir otomobil. O bizim çocuk arabamız!


    Yeni Ford Focus’u nasıl buldunuz?

    Focus benim eskiden beri çok kullandığım bir model. Bizim bütün gezilerde kiralarken ilk tercihimiz oluyor. Çünkü tasarımı çok güzel, çok kişilikli, kabini geniş, kullanışlı ve bagajı da büyük. Bu otomobil, içindeyken yolcularına kendilerini iyi hissettiriyor. Bence ciddi Amerikan unsurları barındıran bir otomobil, çok güvenli ve kesinlikle lüks. Donanım zenginliği sahibini şımartabilecek kadar iyi. Bana eski Amerikan tarzını hatırlatıyor, insan kendisini içinde zengin gibi hissediyor. Ama yine de bir yerlere giderken otobüsle ya da metroyla seyahat etmeyi daha çok seviyorum.



    Fatih Türkmenoğlu kimdir?

    1968’de İstanbul doğdu. Boğaziçi Üniversitesi Psikolojik Danışmanlık bölümünden mezun oldu. New York Üniversitesi’nde insan kaynakları ve işletme konusunda lisansüstü eğitimi aldı. 1992’de Türkiye’ye döndü ve değişik işlerde çalıştı. Askerliğini uzun dönem olarak yaptı; bu sürede ileride seçeceği mesleğe, gazeteci olmaya karar verdi. 1994 yılında İstanbul’da gazeteciliğe başladı. NR1 TV’de başladığı iş hayatına daha sonra Sabah Grubu’nda devam etti; Cosmopolitan, Yeni Yüzyıl ve Aktüel dergilerinde çalıştı. Aynı anda Radio 2019’da haftalık bir şov programı yaptı. Kuruluş aşamasında gelen teklif üzerine NTV’ye geçti; sekiz aylık muhabirlik döneminden sonra program yapmaya başladı. 4.5 yıl çalıştığı NTV’den sonra CNN Türk’e geçti. CNN International’ın Türkiye temsilciliğini yaptı. Halen CNN Türk’te program yapıyor ve Milliyet gazetesinde yazıyor.



    Dersten kaytarma bahaneleri!
    Dam üstünden uzaklara dalıyorum ve gözüm geçmişe gidiyor… 70’li yılların sonlarındayım… Belki de 80’lerin başlarında… Ülkemizde elektrik kesintisinden geçilmeyen dönemler. Elektriklerin her gün düzenli olarak kesildiği günler. İşte o dönemlerde dersine çalışamayan öğrencilerin bahanesi biraz da biz mizahçıların yardımıyla şu cümleye dönüşmüştü: “Dün gece gene elektrikler kesildi, çalışamadım hocam!”

    Aradan 30 yıla yakın bir süre geçti... Bu süre içersinde öğrencinin tahtaya kalktığında öğretmene uyduracağı çalışamama bahaneleri acaba ne noktaya geldi?.. Buna şimdiye dek hiç kafa yoran biri çıktı mı? Bahane zenginliğinin olağanüstü şekilde arttığı günümüzün post biraz da höst-modern yaşamında yoksa çocuklarımız hâlâ annelerinin-babalarının: “Dün gece elektrikler kesildi, çalışamadım hocam” bahanesini mi kullanıyor? İşte bu duruma dam üstündeki araştırmacı bir mizah yazarı olarak müdahale etme gereği duyan bendeniz, oturdum ve öğrencilerimizin kullanabileceği güncel çalışmama bahaneleri çıkardım...

    İşte size 2000’li yıllara ve içinde bulunduğumuz şu hem post hem de höst-modern günlere uygun yepisyeni dersten kaytarma yani çalışmama bahaneleri:

    - Dün akşam ülkemiz barajlarındaki su seviyesi biraz daha düşmüş, o çalışamadım hocam!..

    - Dün gece evimize gelen bazı bilim adamları genlerimle oynamışlar, bu oynama sonrasında bende var olan çalışma genlerimi kaybettiğim için o yüzden çalışamadım hocam!..

    - Dün akşam internetten üzerime “çalışmamı engelleyen” özel bir virüs bulaştı, o yüzden çalışamadım hocam!..

    - Dün gece giriş katındaki evimize aniden freni patlayan bir kamyon girdi ve ders kitaplarım, çantam kamyonun altında kaldı, o yüzden çalışamadım hocam!..

    - Dün akşam bizim evde de aniden bir yolsuzluk operasyonu başlatıldığı için çalışamadım hocam!..

    - Dün gece okuldan eve doğru giderken kapkaççı bir çocuk bütün ders notlarımı çaldı, bu nedenle çalışamadım hocam!..

    - Dün akşam naylon kopya hazırlarken gözaltına alındığımdan çalışamadım hocam!..

    - Dün gece babamdan aldığım kredinin usulsüz çıkması yüzünden, bizzat kardeşim tarafından ihbar edildiğim için çalışamadım hocam!..

    - Dün akşam doğalgaz kaçağından oluşan patlamada evimiz yandığı için çalışamadım hocam!..

    - Dün gece yıllık iznimin bir bölümünü kullandığımdan çalışamadım hocam!..

    - Dün akşam evimizin altından yeni bir fay hattı geçtiğini öğrendik bu yüzden çalışamadım hocam!..

    - Dün gece hakem hataları yüzünden tuttuğum takım yenilince motivasyonum bozuldu, çalışamadım hocam!..

    - Dün akşam Türksat-1 uydusuyla bağlantımız kesilmiş, o yüzden çalışamadım hocam!..



    Veeee şimdi de geldik final bahanesine:

    - Dün gece sizin aslında sahte bir öğretmen olduğunuzu televizyon haberlerinden öğrenince artık ne gerek var oğlum dedim kendi kendime, o yüzden boş yere ÇALIŞMADIM HOCAM!..
    1   2   3   4   5   6






        Ana sayfa


    Bilgiye daha fazla yatırım gerek

    Indir 305.12 Kb.