bilgiz.org

Avrupa insan haklari mahkemesi

  • USULİ İŞLEMLER



  • Sayfa1/11
    Tarih10.07.2017
    Büyüklüğü335.23 Kb.

    Indir 335.23 Kb.
      1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11

    Hukuki NET
    AVRUPA İNSAN HAKLARI MAHKEMESİ

    BİRİNCİ BÖLÜM


    ÖCALAN v. TÜRKİYE DAVASI


    (Başvuru no. 46221/99)

    KARAR



    STRASBOURG
    12 Mart 2003

    Bu karar Sözleşme’nin 44 § 2 maddesindeki koşullar çerçevesinde nihaiyet kazanacaktır. Gerek görüldüğünde editöryal gözden geçirme yapılabilir.


    Öcalan v. Türkiye davasında,

    Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (Birinci Daire) şu üyelerden oluşmuştur:


    Mrs. E. Palm, Başkan
    Mrs. W. Thomassen,
    Mrs. Gaukur Jörundsson,
    Bay. R. Türmen,
    Bay. C. Birsan
    Bay. C. Casadevall,
    Bay R. Maruste, hakimler,
    Ve Bay M. O’Boyle, Daire Yazı işleri müdürü.
    Üyeler, 26 Şubat 2002, 22 Ocak 2003 ve 10 Şubat 2003 tarihli özel oturumlarındaki karşılıklı tartışma ve düşünce alışverişleri sonucu, son belirtilen tarihte aşağıdaki karara varmışlardır.

    USULİ İŞLEMLER



    1. Dava 16 Şubat 1999 tarihinde, Türk uyruğuna mensup Bay Abdullah Öcalan (“başvurucu”) tarafından 46221/99 başvuru numarasıyla İnsan Haklarını ve Temel Özgürlükleri Koruma Sözleşmesi’nin (“Sözleşme”) 34. maddesi ile bağlı bulunan Türkiye Cumhuriyeti’ne karşı açılmıştır.

    2. Başvurucu İstanbul Barosu’ndan Bay Ahmet Avşar, Bay Doğan Erbaş, Bay İrfan Dündar, Bay Hasip Kaplan, Bayan Aysel Tuğluk, Bay İmmihan Yaşar, Bayan Mükrime Tepe ve Filiz Köstak; İzmir Barosu’ndan Bayan Hatice Korkut ve Bay Kemal Bilgiç, Diyarbakır Barosu’ndan Bay Mahmut Şakar ve Bayan Reyhan Yalçındağ; Gaziantep Barosu’ndan Bay Niyazi Bulgan; Denizli Barosu’ndan Aydın Oruç ve Londra’dan yüksek dava avukatı Bay Mark Muller tarafından temsil edilmiştir. Türk Hükümeti (“Hükümet”) de Paris Barosu’ndan Bay Francis Szpiner ve Bay Şükrü Alpaslan tarafından temsil edilmiştir.

    3. Başvurucu özel olarak Sözleşme’nin değişik şartlarının ihlal edildiğini iddia etmiştir. Sayacak olursak madde 2 (yaşam hakkı), madde 3 (kötü muamele yasağı), madde 5 (özgürlük ve güvenlik hakkı), madde 6 (adil yargılanma hakkı), madde 7 (kanunsuz ceza olmaz ilkesi), madde 8 (özel ve aile yaşamına saygı hakkı), madde 9 (düşünce, vicdan ve din özgürlüğü), madde 10 (ifade özgürlüğü), madde 13 (etkili bir hukuk yoluna başvurma hakkı), madde 14 (ayrımcılık yasağı), madde 18 (hakları sınırlama ölçülerini kısıtlama sınırı) ve madde 34 (bireysel başvurular).

    4. Başvuru Mahkeme’nin Birinci Bölümü’ne verilmiştir (Mahkeme İçtüzüğü madde 52 § 1). Bölüm içinde davayı görecek olan Daire (Sözleşme’nin 27 § 1 maddesi) İçtüzük 26 § 1’de öngörülen şekilde oluşturulmuştur.

    5. 4 Mart 1999 tarihinde Mahkeme, Hükümetten, İçtüzüğün 39. maddesi çerçevesinde, başvurucunun yargılandığı Devlet Güvenlik Mahkemesi’ndeki işlemlerin Sözleşme’nin 6. maddesindeki gereklilikleri yerine getirmesi ve başvurucunun Mahkeme’ye kendi seçtiği avukatlar aracılığıyla bireysel başvuru yapmasını sağlayacak geçici tedbirleri etkili bir şekilde alması için talepte bulundu.

    8 Mart 1999 tarihinde Hükümet düşüncelerini sundu. Başvurucuların temsilcileri de aynı şekilde 12 Mart 1999’da kendi görüşlerini ilettiler.

    23 Mart 1999’da Mahkeme başvurucunun adil yargılanmasını güvence altına almak amacıyla Hükümetten, İçtüzüğün 39. maddesi çerçevesinde almış olduğu önlemlere ilişkin özel bazı noktaları aydınlatmasını istedi.

    9 Nisan 1999’da, Türk tarafının Daimi Temsilciler Ofisi’ndeki hukuki danışmanı, İçtüzüğün 39. maddesindeki geçici önlemler kapsamının çok aşıldığını belirterek, Hükümetin Mahkeme’nin sorularını yanıtlamak için hazırlanmadığını bildirdi.

    29 Nisan 1999’da Mahkeme kabul edilebilirlik ve esasa ilişkin konularda görüşünü alamak için başvuruyu Hükümete bildirmeye karar verdi.

    Hükümet görüşlerini 31 Ağustos 1999 tarihinde sundu. Başvurucu cevabi görüşlerini 27 Eylül ve 29 Ekim 1999 tarihlerinde iletti.

    2 Temmuz 1999’da başvurucunun temsilcilerinden biri Mahkeme’nin, Hükümeti, “başvurucu hakkında 29 Haziran 1999 tarihinde verilen ölüm cezasını, Mahkeme şikayetler hakkında esasa ilişkin karar verene kadar erteleme”ye davet etmesini talep etti.

    6 Temmuz 1999’da Mahkeme, İçtüzüğün 39. maddesi kapsamındaki talebin, başvurucunun cezasının Yargıtay tarafından onanması durumunda değerlendirilebileceğine karar verdi. 30 Kasım 1999’da Mahkeme, Hükümetten şu geçici önlemi kabul etmesini istedi:

    “Mahkeme, davalı Devletten, başvurucunun Sözleşme’ye ilişkin şikayetlerinin kabul edilebilirliğini ve esasa ilişkin unsurları etkili bir şekilde inceleyebilmek için ölüm cezasının yerine getirilmemesini sağlayacak gerekli adımların atılmasını ister”.

    12 Ocak 2000 tarihinde, Türkiye Başbakanı, başvurucunun dosyasının Mahkeme önündeki işlemler sona erdiğinde, (ölüm cezasını onaylamaya veya onaylamamaya yetkili bulunan) Türkiye Büyük Millet Meclisi’ne gönderileceğini duyurdu.



    6. Şikayetlerin kabul edilebilirliği ve esasa ilişkin unsurları hakkındaki bir duruşma (İçtüzük madde 54 § 4) aleni olarak 21 Kasım 2000 tarihinde Strasbourg’da İnsan Hakları Binası’nda yapıldı.
    Mahkeme’de bulunanlar
    a) Hükümet adına

    Bay Francis Szpiner ve Şükrü Alpaslan, ortak Ajanlar;

    Bay Yunus Belek, Bay Orhan Nalcıoğlu, Bay Ergin Ergül,

    Bay Gülhan Akyüz, Bay Bilal Çalışkan, Bay Özer Zeyrek

    Bay Recep Kaplan, Bay Cengiz Aydın, Bay Tuncay Çınar,

    Bay Kaya Tambasar, Bay Münci Özmen, Bayan Deniz Akçay,

    Bayan Didem Bulutlar ve Bayan Banu Özaydın, Danışmanlar
    b) Başvurucu adına

    Bay Hasip Kaplan, Sir Sydney Kentridge,

    Bay Mark Muller ve Bay Timothy Otty, Avukat,

    Bay Kerim Yıldız, Bay İrfan Dündar, Bay Doğan Erbaş,

    Bayan Gareth Pierce, Bay Louis Charalambous

    Ve Bay Philip Leach, Danışmanlar.


    Mahkeme Hükümet adına Bay Szpiner ve Bay Alpaslan’ı başvurucu adına da Bay Kaplan, Sir Sydney Kentridge, Bay Muller ve Bay Otty’i dinledi.

    14 Aralık 2000 tarihindeki kararıyla Daire başvuruyu kısmen kabul edilebilir buldu.

    15 Aralık 2000 tarihinde Hükümete ve başvurucuya, Dairenin yargılama yetkisini Sözleşmenin 30. maddesi gereğince, Büyük Daire’ye bırakma niyeti bildirildi. 15 Ocak 2001 tarihinde Hükümet buna karşı çıktı. Sonuç olarak dava Daire önünde kaldı.

    7. Başvurucu ve Hükümet esasa ilişkin unsurlar hakkında (İçtüzük madde 59 § 1) görüşlerini bildirdi ve diğer tarafın görüşleri hakkında yazılı yorumlarını sundu.

    19 Eylül 2002 tarihinde Hükümet, Türkiye’de ölüm cezasının kaldırıldığına ilişkin ek bildirimde bulundu. 22 Ekim 2002’de başvurucu bu konudaki yaklaşımlarını sundu.



      1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11






        Ana sayfa


    Avrupa insan haklari mahkemesi

    Indir 335.23 Kb.